gaming (strona 231 z 237)

Zazwyczaj jest tak, że gry o długiej tradycji, takie które przeżyły już sporą liczbę odsłon, napotykają nagle wyjątkową grupę problemów obcych produkcjom jednoczęściowym. Ace Combat, najnowsze dzieło Namco, mimo pewnych początkowych obaw o jakość „kolejnego” tytułu lotniczej sagi udowadnia jednak, że zdolnym ludziom nic nie jest w stanie stanąć na przeszkodzie w taśmowym tworzeniu interesujących kontynuacji.

Playstation 3 w pierwszym roku swojej obecności na rynku nie dostała system sellera, czyli tytułu, który popchnąłby drastycznie sprzedaż samego sprzętu. Nie udało się to Heavenly Sword, opisywane Uncharted chyba też nie powtórzy oszołamiającego sukcesu Gears of War z konkurencyjnej platformy Microsoftu. Słupki sprzedaży zostawmy jednak na boku, ponieważ Naughty Dog ponownie uderzyli z nowym IP na kolejnej już konsoli Sony i jakość ich nowego dzieła tradycyjnie wyznacza teraz trend rozwoju developingu na PS3. Uncharted jest przepiękne, grywalne i spełnia wszystkie rzucone wcześniej obietnice z nawiązką.

Do tej pory wszelkie “celowniczki” (jak to się popularnie określa gatunek tzw. rail shooterów - strzelanek na szynach) w realiach Residenta były w szczytowych momentach ledwie średnie. Innymi słowy nikt za bardzo nie miał ochoty w nie grać. Capcom jednak nie zrezygnowało z tej gałęzi serii – co więcej, spięło się i włożyło cuit więcej wysiłku (oraz pieniędzy) w produkcję kolejnej odsłony. I choć twórcy wciąż nie ustrzegli się wielu błędów, to ten mały krok naprzód okazał się większy niż wszyscy przypuszczali.

Zawsze pociągała mnie wizja horrorów na przenośnej konsoli. Ciemno w pokoju, zupełna cisza i tylko ja, słuchawki oraz mały ekranik. Można się wczuć, nawet jeśli oprawa wideo to nie to samo, co na konsolach stacjonarnych. Szkoda tylko, iż ten gatunek tak rzadko trafia do naszych kieszeni.

Sporo lat minęło odkąd seria Mortal Kombat przeszła w trzeci wymiar i się w nim zadomowiła, więc być może niektórzy nie pamiętają nawet, jak niepodzielnie rządziła wśród fighterów 2D. Właśnie teraz czasy te mogą sobie akurat przypomnieć posiadacze przenośnej konsoli Nintendo, a wszystko za sprawą niedawno wydanego na NDSa Ultimate Mortal Kombat.

Wieść gminna niesie, że pewien całkiem popularny Japończyk, niejaki Hideo Kojima (słyszeliście o nim może?), na pokazie Assassin`s Creed nie mógł wyjść z podziwu nad konceptem i wykonaniem gry. Musiało minąć trzydzieści godzin bitej rozgrywki, żebym w pełni pojął, o co mu chodziło, bo porównawszy free-roamingowy świat zabójcy, dający graczowi maksymalną (do)wolność, ze swoją sagą Metal Gear Solid ten człowiek-legenda przełożył premierę Guns of the Patriots. Tak, AC to swoboda, jakiej jeszcze nie było i czołobitne wypowiedzi Kojimy nie brały się znikąd – jeszcze sporo pracy przed jego studiem zanim Snake w pewnych aspektach dorówna Atairowi Ibn La-Ahadowi.

Wyobraźcie sobie przepiękną antyczną rzeźbę gdzieś na wystawie w sklepie. Sama w sobie ma niespotykaną wartość, naga muza poraża oddaniem niewieścich uroków, a niesłychany dynamizm jej pozy krzyczy „weź mnie!”. Spojrzałbyś na nią i po prostu musisz ją mieć, bez względu na cenę. Tymczasem jakiś baran opakował posąg w złotka, lampki oraz inne kokardki, żeby prezentował się na witrynie bardziej współcześnie i dodatkowo dorobił do wszystkiego trefną historię o księżniczce zamienionej w skałę. Przez kosmitów. No takie właśnie jest Assassin’s Creed.

Kiedy w roku 2003 wyszedł pierwszy Call of Duty był to szok dla prawie wszystkich graczy. Przyzwyczajeni do rozgrywki rodem z Medal of Honor patrzyliśmy, jak odbijany jest Stalingrad, jak dzielni amerykańscy spadochroniarze lądują na tyłach wroga, a brytyjscy komandosi bronią mostów. To było dopiero coś, nowa jakość w strzelankach opowiadających o II Wojnie Światowej. Później przyszły kolejne części, a twórcy doszli chyba do wniosku, że lata czterdzieste ubiegłego wieku trochę się już graczom znudziły. Dlatego właśnie Call of Duty 4 przenosi nas w czasy współczesne.

Już od dłuższego czasu władze jednego z największych na świecie producentów gier odgrażały się, iż koniec roku 2007 będzie dla nich początkiem zupełnie nowej ery. Startem dla poważnych, złożonych i przede wszystkim skąpanych w realizmie produktów. Wydawać, by się to mogło niemożliwe, ale przyglądając się Army of Two, Fifa 08, a teraz Need For Speed: ProStreet rzeczywiście można uznać obietnice Electronic Arts za prawdziwe. Z jakim skutkiem? Niekoniecznie zawsze dobrym...

Wiedźmin rodził się w bólach. Wszyscy na niego czekali, a kampania promocyjna zakrojona na niespotykaną dotąd w polskim przemyśle growym skalę tym bardziej zaostrzała apetyt na pierwsze dziecko CD Projekt Red. Ale kiedy dumni rodzice w końcu pokazali owoc swojej wieloletniej pracy, nie sposób było zignorować głosy zachwytu. Prasa branżowa całego naszego wielonarodowego światka zgodnie przyznała, iż nawet jeśli Wiedźmin kamieniem milowym w gatunku nie jest, to na pewno stanowi produkcję rozległą, wciągającą, a również różniącą się od tego, co dotychczas serwowali nam RPG-owi twórcy.

Jest kilka rzeczy, których możemy być pewni, iż zdarzą się co roku. Na pewno przyjdą Święta, z pewnością wzrosną ceny benzyny, pewnikiem są następne zmiany w maturze wprowadzone przez kolejnego ministra. Podobnie sprawa ma się z premierami nowych gier sportowych od Electronic Arts - wszak każdy sezon oznacza młodych, spragnionych chwały na boiskach zawodników, ważne transfery i całkiem świeże, wschodzące gwiazdy. Tym razem pod lupą ostatnia odsłona gry o najbardziej popularnej lidze koszykarskiej świata, czyli NBA - w tym roku EA również nie poskąpiło nam przyjemności spróbowania naszych sił w tej amerykańskiej lidze .

Z miejsca widać, iż Mass Effect jest rozgrywkowym spadkobiercą Knights of the Old Republic, co wcale nie jest rzeczą złą, ponieważ gracz zaznajomiony z poprzednimi dziełami twórców od razu poczuje się jak w domu. A że nad fabułą nie siedział tym razem po części sztab George’a Lucasa? Mało ważne – jeśli o historię chodzi najnowsza produkcja BioWare doskonale broni się sama.

Co może być lepszego od obserwowania przygód jednego, charyzmatycznego bohatera? Co jest w stanie przykuć większą uwagę gracza bardziej, niż pojedynczy płatny zabójca zupełnie pozbawiony moralnych zasad i wyrzutów sumienia? Niby trudne pytanie, ale twórcy Hitmana nadzwyczajnie szybko odnaleźli świetną, a zarazem prostą na nie odpowiedź...

Jakie są najważniejsze cechy dobrej skradanki? Ja bym powiedział, że praca kamery, sterowanie oraz sztuczna inteligencja przeciwników. A co na to wszystko Shinobido na PSP? No nic, siedzi i milczy, bo i kamerę ma do niczego, i sterowanie toporne, i zero-jedynkowych wrogów z ilorazem inteligencji, który wypada blado przy IQ pewnej Dody. Tak, poniżej opisywany tytuł to skradanka dość słaba, choć jeśli uważacie, że koniecznie musicie zagrać w byle jaką tenchu-podobną grę na swoim handheldzie Sony, to czytajcie dalej.

Powiem od razu szczerze, że seria Mario Party nie należy do moich ulubionych. W sumie chyba trudno byłoby mi nawet wymienić jakiegoś elektronicznego tasiemca, którego nie znoszę bardziej. Granie rok w rok, od ładnych kilku już lat, dokładnie w to samo, bez najmniejszego grywalnościowego kroku naprzód (a za to zdarzały się takie wstecz) potrafi doprowadzić do niezłej szewskiej pasji. Czy jest szansa, by z wersją na DSa było inaczej? No jak się okazuje - jest.

Wieść gminna niesie, że początkowo Metroid Prime 3 miał się ukazać w okienku startowym stacjonarnej konsoli Nintendo, ale uznano, że lepiej dopieścić szczegóły, aby dorównać pod tym względem poprzednikom. Pierwsza trójwymiarowa część przygód Samus Aran, galaktycznej łowczyni, ukazała się pięć lat temu i z miejsca udowodniła moc drzemiącą w Gamecubie. Graczy zauroczyła przede wszystkim grafika i klimat. Oprawa porażała znakomitymi efektami przesłon Samus, ogromem terenów i designem świata, który udało się idealnie przenieść z gier 2D. Autorzy z Retro Studios mówili, że Metroid Prime to First Person Adventure, bo zamiast ogromu strzelania, rozgrywka w dużej mierze koncentrowała się na eksploracji i rozwiązywaniu zagadek.

Ubisoft nie pierwszy raz próbuje przenieść kinowy hit na domowe platformy do grania. Pamiętacie King Konga? Tak, tą wielką włochatą małpę, która goniąc za blond pięknością „ląduje” na najsławniejszym drapaczu chmur w NY - Empire State Building. Dzięki reklamie (pożarła miliony dolarów) zarówno film, jak i gra, pomimo wątpliwej jakości nazwijmy to „artystycznej”, sięgnęły szczytu popularności. Czy zatem możliwe, iż teraz wielki Robert Zemeckis, twórca filmu Beowulf, przyczyni się do kolejnego sukcesu francuskiej ekipy developerów? Nie bardzo. Owszem, mógłby, lecz tylko wtedy, gdy jego zaangażowanie w growe dzieło byłoby chociaż w połowie tak wielkie jak Petera Jacksona podczas produkcji cyfrowego odpowiednika króla małp...

Rzadko zdarza się, że twórca realizuje prawie wszystkie zapowiedzi, szczególnie, jeśli jest ich niesamowicie dużo. A Crytek akurat naobiecywało sporo. Udało się jednak plan wypełnić prawie w stu procentach. Gra Crysis nie jest co prawda aż tak otwarta, jak miała być, ale za to oferuje ogromne pokłady miodu, dopracowaną w każdym szczególe rozgrywkę, a przede wszystkim przepiękną grafikę - nic tylko apelować, by miast czytać ten tekst Czytelnik od razu rzucił się do sklepu. Chyba, że wpierw chcecie wiedzieć skąd bierze się ten cały zachwyt.

Ten króciutki żarcik doskonale obrazuje sytuację Nintendo na świecie – konkurencja może jedynie z zazdrością myśleć o schodzących na pniu konsolach Wielkiego 'N'. Jednak dotąd chyba żaden z użytkowników Wii nie mógł chwalić istniejącej gamy tytułów, bo wśród niechlujnie konwertowanych staroci i w pośpiechu pisanych nowości ciężko było o konkretny argument przekonujący, że wydanie tysiąca złotych na partyjki w wirtualnego tenisa pod strzechą było przemyślaną decyzją. Jednak od początku świtało coś tam gdzieś na końcu tunelu, a tym czymś była końcówka roku 2007 z jej głównym punktem programu – Super Mario Galaxy.

Przyglądając się bibliotece gier jaką oferuje konsola Microsoftu trudno nie odnieść wrażenia, że o kimś tu zapomniano. Oprócz kilku wyjątków Xbox 360 jest zdecydowanie nastawiony na doświadczonych, ale przede wszystkim dorosłych graczy. Czy powoli tworząca się marka Viva Pinata rokuje zmiany na tym polu?

Od kilku lat FPS-y w realiach II wojny światowej rządzą na rynku i chyba jedynie seria Battlefield wyłamała się z szeregu. Medal of Honor, Call of Duty oraz Brothers in Arms – trzy wielkie tytuły, od trzech największych wydawców na świecie, skupiały się na największym konflikcie XX wieku zapominając, że przecież była chociażby w historii wojna wietnamska, a aktualnie walki toczą się także w Iraku. Czwarta część COD przeciera szlak, bo jest osadzona w realiach współczesnych. Odpowiedzialni są za nią ludzie z Infinity Ward – szalona banda „zdolniachów”, którzy kiedyś upiekli znakomite MoH: Allied Assault, a potem stworzyli dwie pierwsze odsłony wspomnianego Call of Duty. Od początku byłem ich fanem, a Modern Warfare jedynie pogłębiło moje odczucie.

Recenzję każdej kolejnej Zeldy można zacząć wstępem o archaizmie pewnym elementów gry, konieczności ich unowocześnienia, trochę ponarzekać, a potem i tak przyznać wysoką ocenę. W wypadku Phantom Hourglass zgadza się tylko ostatni element tej wyliczanki, bo gra jest najpełniejszym tytułem na masowego handhelda Ninny. Pierwsze uruchomienie nasuwa słuszne skojarzenia z Wind Wakerem z Gamecube`a. Począwszy od oprawy pociągniętej ślicznym cell-shadingiem, przez skrawki fabuły, kończąc na morskich podróżach – najnowsza przenośna przygoda Linka czerpie pełnymi garściami z rozwiązań poprzednika.

Sierra wybrała sobie moment niezbyt dogodny na wydanie FPSa. Na rynku wciąż rządzi klimatyczny Bioshock, efektowny Call of Duty 4 i uwielbiany Crysis. Od razu muszę powiedzieć, że z tymi trzema gigantami Timeshift nie ma szans - za wysokie progi na produkcji Sierry nogi - co trzeba jednak docenić w tej grze to próba innego spojrzenia na kwestię, która dotychczas traktowana była w tym gatunku raczej po macoszemu: manipulację czasem.

Silent Hill to jedna z najznakomitszych serii w całej branży gier wideo. Ekipa Konami stworzyła grę, która jest nie tylko przerażająca i pełna psychodelicznych elementów, ale także imponuje niezwykle dojrzałym oraz przemyślanym scenariuszem. Scenariuszem, który aż prosi o to, by wykorzystać go w jakimś obrazie filmowym, cały czas pamiętając jednak o ogromnej odpowiedzialności, jaką niesie za sobą takie przedsięwzięcie.

Witają nas zaśmiecone ulice. Wszędzie walają się jakieś kartony, części od samochodów. Powybijane okna przyglądają się groźnie, dziwnie ostrzegając jednocześnie przed losem śmiałków, którzy tak jak my myśleli, że przeżyją na ulicy na tyle długo, by móc obronić się przed tym, co czai się tuż za rogiem. Niepewnie wykonujemy pierwsze kroki i po chwili widzimy dziwną postać, kulejącą i zmierzającą w stronę śmietnika. Może to rodak? Oto pocztówka z Londynu, ale tego komputerowego, zaatakowanego przez hordy demonów. Miasta zniszczonego, spalonego, dotkniętego skazą zła, a jednak broniącego się wciąż przed najeźdźcami ostatnią, napędzaną desperacją dawką sił.