gaming (strona 231 z 235)

Oto oni – muzyczna odmiana Facetów w czerni, taneczne siły specjalne lepsze niż Elvis, Patrick Swayze oraz Katarzyna Cichopek razem wzięci – Elite Beat Agents! Pierwsza część ich przygód, znana w Japonii jako Osu! Tatake! Oendan!, odniosła w Kraju Kwitnącej Wiśni spory sukces, a nawet znalazła kilku wyznawców i w rejonach świata nie posługujących się Kanji – tutaj problemem była jednak „skośna” ścieżka dźwiękowa. Kontynuacja jest już bardziej zrozumiała, bo najzwyczajniej w świecie wszystko jest po angielsku.

Nie ma chyba człowieka na świecie, który zetknąwszy się z tytułem tej gry lekko by się nie uśmiechnął. No, chyba że jest akurat fanem jednego ze światów D&D – Greyhawk - i najzwyczajniej wie, że jest to nazwa kampanii do tego właśnie dzieła. Patrząc więc po samym tytule można by nabrać odrobinki nadziei, że powstał fajny „klasyczny” cRPG, piękne, znakomicie wykonany, wciągający, a przede wszystkim zapewniający wiele godzin dobrej zabawy. Nic bardziej mylnego - Świątynia Pierwotnego Zła owszem, na wstępie wiele zapowiada, ale spełnia niestety może z połowę ze swych obietnic.

Twilight Princess było jednym z najbardziej wyczekiwanych tytułów na Wii. Gra miała pokazać, na co stać graficznie nowy sprzęt Nintendo i jak niesamowicie prezentuje się firmowa rewolucja w sterowaniu. Czy udało się spełnić te dwa założenia? Raczej średnio, ale mimo wszystko pierwsza next-genowa The Legend of Zelda to jedyna pozycja, dla której bez wyrzutów sumienia można kupować Wii. Jest przeogromna, kompletna i śliczna. Czujecie już ten dreszczyk emocji?

Na tę grę czekało wielu. Przyszli posiadacze Wii, bo miała być ona zwiastunem rewolucji w sterowaniu. Wątpiący w nową konsolę Nintendo, ponieważ w zapowiedziach produkcja wyglądała na dojrzały i dopracowany tytuł. Szkoda, że praktycznie wszyscy się zawiedli, a Red Steel jest niestety typowym przeciętniakiem, zdobywającym pewną popularność tylko z powodu swego statusu tytułu startowego. Gdyby konkurencja w dziedzinie gier FPP na Wii była większa, to RS zniknąłby w cieniu propozycji innych wydawców.

Nie skłamię, jeśli stwierdzę, że rzadko zdarza się, by druga część jakiejkolwiek produkcji była lepsza od pierwowzoru. Istnieje kilka chlubnych wyjątków od tej reguły, wśród nich znaleźć możemy filmową serię Powrotu do Przyszłości, sienkiewiczowską Trylogię, czy – w przypadku gier - następczynię wielkiego Baldur’s Gate. Z przyjemnością muszę stwierdzić, że do tego zacnego grona możemy już dziś dołączyć i Neverwinter Nights 2, które nie tylko rozwija świetne elementy poprzedniczki, ale również nie boi się odejść od niektórych jej wad, tym samym poszukując zupełnie nowej drogi do doskonałości.

Gdy na polu bitwy nie pozostał już żaden walczący Anglik, król Szkotów uniósł swój miecz w tryumfalnym geście. Dobrze wiedział, że rodziny schwytanej szlachty zapłacą dużo za odzyskanie swych synów. Za te pieniądze będzie można wystawić więcej wojska, wysłać emisariuszy do Francji oraz Cesarstwa Niemieckiego i z ich pomocą dalej walczyć ze znienawidzonym oprawcą, aż pod mury Londynu, a później przez kanał La Manche do ostatnich europejskich posiadłości wroga. A dalej? To wie już tylko Bóg, ale król dobrze wiedział, że Anglia nie będzie ostatnim krajem, które połknie szkocka maszyna wojenna.

Ach, znów się zaczęło. Świat zdążył już oszaleć na punkcie ostatniego tomu o przygodach młodego czarodzieja, a tu wytwórnia Warner Bros. wypuszcza świetnie zrealizowany film. Wydaje się, że wszystko idzie po myśli już pędzącej maszyny komercyjnej spod znaku Pottera, setki tysięcy zabawek sprzedaje się jak świeże bułeczki, albumy ze zdjęciami atakują wszystkie znane człowiekowi saloniki z prasą, a do książki i filmu ma za chwilę jeszcze dołączyć gra na świetnym poziomie, stworzona przez nikogo innego, jak samo Electronic Arts. A wyszło? Jak zawsze?

Brain Age 2 More Training in Minutes a Day! to logiczna kontynuacja idei pierwszej części gry. Dalej trenujemy nasz mózg serią mini gierek, a znany nam już Dr. Kawashima ocenia nasze wysiłki. Ciężko mówić tu o postępie serii, to raczej mały kroczek w przód, ale przez to wszyscy, którym spodobał się pierwowzór będą czuli się jak ryba w wodzie.

Miłośnicy tytułów muzyczno - logicznych ze zniecierpliwieniem czekali na kontynuację gry, dla której warto było (zresztą wciąż jest) nabyć Playstation Portable. Lumines to kult, którego wielu nadal nie rozumie, ale na szczęście zdecydowana większość kieszonsolkowych graczy podziela. Po prostu kwestia załapania „bakcyla”.

Któż z Was nie ma w pamięci słynnych już kontrowersji towarzyszących pojawianiu się kolejnych części z serii Killzone? Najpierw był debiut na PlayStation 2, a przy tym głośno i wyraźnie powtarzane tezy, jakoby dziecko Guerilla Games miało zdetronizować ówczesnego lidera w kwestii strzelanin FPP - Halo. Jak było widzieliśmy sami. O trailerze z E3 2005, prezentującym rzekomo gameplay z Killzone 2 w wersji na PlayStation 3 nawet nie wspomnę, bo zwyczajnie nie czuję się na siłach. Cały świat od dawna zna całą prawdę. Jak zatem ma się sprawa z omawianym tutaj Killzone: Liberation? Muszę przyznać, że jestem bardzo pozytywnie zaskoczony, bo tym razem obyło się bez obietnic z gatunku „cud na kiju”, a w zamian za to właściciele PlayStation Portable otrzymali naprawdę solidny produkt z dodatkową, niezwykle przyjemną niespodzianką.

Pomyli się ten, kto myśli, że jest to gra twórców genialnego Dawn of War. O nieee, Cenega postanowiła nam ostatnio zaoferować wydanego już jakiś czas temu hack’n’slasha, w którym główne skrzypce grać będzie oczywiście magia. Mimo faktu, iż większość tego typu produkcji oddaje graczowi możliwość rozwijania postaci takiego, czy innego czarodzieja, tudzież jakiegoś nekromanty, to właśnie Dawn of Magic faktycznie zmusza do uczynienia z zaklęć naszej głównej broni.

Two Worlds miało być świetnym, polskim RPG, a zarazem i niepisaną konkurencją dla Obliviona czy Gothic 3, co zważając na ilość błędów i dziwnych rozwiązań w tej drugiej produkcji na pewno nie było najtrudniejszym zadaniem. Twórcy zabrali się do pracy i stworzyli wielki, otwarty świat, który charakteryzuje się własnym, choć niekoniecznie we wszystkich elementach, estetycznym stylem.

Jeśli nazwa Gears of War nic Wam nie mówi to z nieznanych mi powodów musieliście spędzić lata w jakimś powojennym bunkrze skąd dopiero ponownie wyjrzeliście na świat. Albo ktoś Was zamknął w komórce w któreś święta, kiedy akurat schodziliście po ogórki kiszone. Nie wnikam, ważne byście nadrobili braki. Tak się składa, że odkąd Epic wraz z megacharyzmatycznym ‘szefu’ produkcji CliffymB pokazali ponad rok temu pierwsze zajawki tego tytułu graczom zaczęła lecieć ślinka - najpierw na megawyczesaną oprawę graficzną (w końcu to Unreal Engine 3), a potem i na pewne, świeżo zapowiadające się rozwiązania jeśli o rozgrywkę chodzi. Teraz oto krążek z grą ląduje wreszcie w czytnikach wielu Xboxsów360 i cóż – mamy nowego króla strzelanek.

Granie na konsoli to czynność nie wymagająca zbyt dużej sprawności fizycznej. Całość polega w głównej mierze na uruchomieniu sprzętu, chwyceniu za pada i wygodnym rozłożeniu się w fotelu. Żeby grać nie musimy się zbytnio przemęczać; nie musimy wykonywać też zbyt skomplikowanych ruchów. Po części stąd bierze się stereotyp opisujący gracza, jako osobę nieszczęśliwą, wyposażoną w sporą liczbę zbędnych kilogramów, i praktykującą niezdrowy tryb życia. Pojawiają się jednak wyjątki zamykające usta wszystkim tym, którzy na gry zwykli w ten sposób narzekać. Oto bowiem na rynek wypuszczony został EyeToy Kinetic: Combat - gra, która zmusza grającego nie tylko do wstania z fotela i odłożenia pada, ale także wyciska z niego siódme poty. A jak to działa?

Krwawe i brutalne produkcje podzielić można na przynajmniej dwie kategorie. Czasem bywa tak, że gdy twórcy nie mają żadnego ciekawego pomysłu, wrzucają do swej gry poucinane kończyny, zmiażdżone czaszki i całe galony czerwonej cieczy - w końcu jakiś dzieciak w supermarkecie i tak to kupi, to może uda się wykonać także narzucony przez wydawcę plan minimum. Na szczęście, póki co żyjemy jeszcze w takich czasach, że niekiedy pojawi się pozycja, w której wszechogarniająca brutalność podkręca klimat, buduje ciężkostrawną dla psychiki otoczkę i jest w pełni uzasadniona. Tak właśnie powstało Condemned: Criminal Origins - gra, która, jeśli tylko dasz jej szansę, na długo zapadnie ci w pamięć.

Wojna to jedno z najbardziej wstrząsających zjawisk, jakich w całej swej historii doświadczyła ludzkość. Prawdziwej wojny na konsoli jednak nie zobaczysz. I bardzo dobrze, bo konieczne jest pewne rozgraniczenie, a każdy kto chce wiedzieć, „jak to było naprawdę” niechaj lepiej sięgnie po książkę od historii, bądź filmy dokumentalne traktujące o tej tematyce. Call of Duty 3 to niby obraz prawdziwej wojny. Co prawda, jak zwykle zresztą, mamy tutaj do czynienia z autentycznymi wydarzeniami historycznymi, jednak moim zdaniem ta gra to taka wojenna opowieść z lekkim przymrużeniem oka, gdzie trup ściele się gęsto, czasami nawet za gęsto. Ale zacznijmy od początku.

Kiedy ukazały się pierwsze notki na temat powstającej symulacji życia zombiaka, moje serce zadrżało, a stało się tak z dwóch powodów. Pierwszym z nich jest me ogromne zamiłowanie do gier drwiących z dzisiejszej popkultury, czyli takich, które stawiając nas po drugiej, tej „złej” stronie barykady i ogólnie traktują cały temat z ironicznym dystansem. Przykładów tego typu produkcji może nie jest zbyt dużo, ale nazwy te znaczą wiele, chodzi tu o takie tytuły, jak Dungeon Keeper, czy Evil Genius. Drugim powodem zaburzeń w rytmie pracy mojej pikawy był strach. Temat ten, jeśli nie jest potraktowany z odpowiednim dystansem, ale i szacunkiem, może zostać zmarnowany, a sama gra stanie się nudna, przesadzona, a momentami wstrętna. Doskonałym przykładem takiego zaburzenia, braku balansu między odpowiednim podejściem do tematu a utrzymaniem go przy życiu przez całą rozgrywkę, jest właśnie niestety Stubbs the Zombie: in Rebel without a Pulse.

Kolonizacja nowych lądów była zawsze snem nie tylko nieprzebranych mas odkrywców znanych z kart historii, ale również graczy. Już od czasów pierwszych, rewolucyjnych Settlersów, każdy szanujący się maniak komputerowy zasiedlił na swoim PC masę lądową równą chyba powierzchni Azji. Oprócz wspomnianego już cyklu opowiadającego o małych osadnikach, mieliśmy kilka razy okazję handlować i podbijać w kolejnych RTSach z serii Anno. Czy część rozgrywająca się w roku 1701 jest równie dobra, jak jej poprzedniczki?

Nadal mam w głowie słowa Sony odnośnie pragnienia firmy by na PSP uderzyć z masą nowych tytułów, że świeże pomysły będą priorytetem. Tymczasem to, co widzimy obecnie to zalew kolejnych części znanych serii, może więc “port-able” w nazwie konsolki nie wzięło się znikąd. Niby najgorsza w tym wszystkim jest marna jakość podobnych konwersji. Namco z nowym Ace Combat zadaje na szczęście kłam podobnym opiniom i mimo małego nagłośnienia premiery, dostarcza graczom całkowicie nową odsłonę swojej flagowej sagi, a przy okazji najlepszą grę o samolotach na PSP.

Nazwa Settlers stała się już synonimem strategii ekonomicznej i to nie bez przyczyny. Znani od lat na całym świcie „settlersi” są po prostu produktem znakomitym, niegdyś genialnym w swej prostocie - w zasadzie seria samodzielnie powołała do życia ten gatunek gier. Wydana ostatnio przez CD Projekt edycja jubileuszowa została stworzona przez firmę Bluebyte specjalnie z okazji dziesięciolecia powstania drugiej części osadników. Czy remake tak starego tytułu ma jeszcze szansę na dzisiejszym rynku opanowanym przez gry łączące różne style? To wydanie jest znakomitą okazją do ponownego przyjrzenia się genialnemu przodkowi symulacji ekonomicznych.

Gry turowe dzielę tylko na dwie kategorie: NW i JJT. Pierwszy skrót oznacza Nigdy Więcej; taka gra od samego początku mnie do siebie zraża, pod pozorami tzw. „oldschoolowości” ukrywa nieudolność twórców do zaprojektowania czegoś nawet jeśli nie innowacyjnego, to chociaż wciągającego. Druga zaś grupa turówek to „Jeszcze Jedną Turę (mamo/ kochanie/ braciszku, odpowiednie skreślić)”. Przez takie gry zapomina się o randkach, oblewa egzaminy, zarzuca się jedzenie wspólnych obiadów na rzecz pogryzania czegoś przed ekranem w oczekiwaniu na ruch przeciwnika. Takie gry trzyma się na dysku przez lata, bo nigdy nie wiadomo, gdy zachce się człowiekowi do nich wrócić. Galactic Civilizations II należy właśnie do tej grupy.

„Nabyta struktura o charakterze cech, głównie ukształtowana przez środowisko, które stanowi wynik oddziaływania czynników społeczno – kulturowych i jest związana z doświadczeniem... Powoduje, iż patrząc na pewne obiekty doświadczamy emocji...” Ciekawe jak przyjaciele i rodzina zareagowaliby na taką regułkę słysząc ją z naszych ust? Przecież pytali jedynie o pewna legendarną grę video, co widzimy w starej, już tak archaicznej rozrywce skoro na rynku jest wiele lepszych i piękniejszych propozycji? Mamy Gears of War na Xboksa 360, Motorstorm na Playstation 3, a my ciągle przycinamy na PSX-ie w przestarzałego Tomb Raidera. Sentyment? Nie każdy może to zrozumieć, ale na pewno doświadczyli tego wszyscy. W ten, czy inny sposób.

Nie przeminęła, mimo zapowiedzi krytyków, fala innowacyjnych prób połączenia kilku gatunków gier po ty, aby stworzyć coś świeżego. Uparci programiści wciąż próbują znaleźć ten złoty środek. Miksuje się więc FPSy z RPGami, strategie z FPSami, czy RPGi ze strategiami. Jedną z pierwszych produkcji tego trzeciego typu jest właśnie Spellforce. Niedawno wydana Złota Edycja gry nie tylko pozwala nam przypomnieć sobie o tym całkiem dobrym tytule, ale również zagrać w dwa oficjalne dodatki do gry, Cień Feniksa oraz Oddech Zimy.

Prawdziwe remake’i w świecie gier komputerowych są nieczęsto spotykane – jak już, to na świat wychodzi na ogół info o projektach tworzonych przez fanów danej gry, które jednak najczęściej nigdy nie ulegają ukończeniu. Tomb Raider: Anniversary udowadnia, że w materii dobrych „przeróbek” mogłoby być zupełnie inaczej, gdyż tytuł ten w idealny proporcjach łączy „stare z nowym”. Klimat powrotu do klasycznych przygód panny Croft, w nowej jednakże oprawie i z nienachalnie dorzuconymi nowinkami sprawia, iż momentalnie można polubić tą produkcję niezależnie od tego czy byliśmy fanami pierwszej odsłony serii, czy też przygodę z nią dopiero zaczynamy.

Singstar Legends jest jedną z ostatnich, o ile nie ostatnią próbą Sony na wyciągnięcie od graczy kasy za odgórnie przygotowany zestaw songów. Potem będzie już tylko wersja na Playstation 3, która pozwoli ściągać z sieci dowolne kawałki.