gaming (strona 230 z 235)

Trudno zaprzeczyć faktowi, że Orange Box zachwycił graczy i recenzentów na całym świecie. Wielbiciele Gordona Freemana nie mogli przejść obojętnie obok następnego epizodu jego przygód, a Portal zaskoczył pomysłowością tych przyzwyczajonych już do pewnych, skostniałych standardów rozgrywki. Nie należy jednak zapominać, iż Valve w „pomarańczowej paczce” zadbało również o entuzjastów trybu wieloosobowego, dodając do zestawu Team Fortress 2 - sieciową strzelankę, która zdobywa coraz większą popularność.

Długo kazano nam czekać na kontynuację przygód Gordona Freemana i choć po raz kolejny dostaliśmy tylko fragment pewnej całości, bez wyraźnego początku jak i zakończenia, to Valve ponownie udowadnia, że wszystkie zdobyte przez nich nagrody nie zostały przyznane po znajomości. Episode Two nie tylko w mistrzowski sposób kontynuuje wątki rozpoczęte w poprzednich częściach sagi, ale i ulepsza oraz rozwija i tak już znakomitą serię produktów.

Lubię być mile zaskakiwany, a w ostatnim okresie najmilszą niespodziankę growego typu sprawił mi Portal – z początku niby niepozorna składowa świetnego pakietu Orange Box. Jest to produkt, o którym jak mi się zdawało wiedziałem wszystko przed premierą, a tutaj gra całkowicie mnie zaskoczyła, w dodatku po jej ukończeniu nadal jestem pod niesłabnącym wrażeniem. Nietuzinkowy, niebanalny i nafaszerowany humorem Portal powinien być podawany każdemu graczowi narzekającemu na znudzenie grami komputerowymi. Każdemu innemu graczowi też.

O Enemy Territory: Quake Wars było głośno od dawna i powiedzmy sobie szczerze - gra nie mogła wypaść na słabą. Takie terminy jak "Splash Damage", "Id", "Enemy Territory", czy "Quake" gwarantowały, iż tytuł ten nawet jeśli nie okaże się wspaniały, to będzie przynajmniej bardzo-bardzo dobry. No i tak właśnie jest.

Gdyby przeprowadzić plebiscyt na najnudniejsza grę na Dual Screena, to bardzo prawdopodobne, iż Turn it Around zajęłoby może pierwsze, no a przynajmniej jedno z czołowych miejsc. Już po samej nazwie spodziewałem się dość ubogiej rozgrywki, ale to, czego doświadczyłem chwilę po włączeniu gry aż mnie zdołowało. Jak bardzo bezczelnym trzeba być, żeby próbować sprzedać tytuł gdzie rola gracza ogranicza się wyłącznie do kręcenia w lewo i prawo, i lewo i prawo, i lewo i….

New Touch Party Game to kolejny tytuł wydany na Nintendo DS będący zwyczajną kompilacją prostych gierek. Podobnych produktów na przenośną konsolkę „dużego N” nie brakuje, a ich poziom jest bardzo różny, od strasznie ciekawych hybryd logiczno-zręcznościowych, po zupełnie nieudane połączenia ogórków z dżemem. Gdzieś pośrodku znalazła się opisywana właśnie przeze mnie gra. Gra – średniak.

Ach, jakże pięknie jest być władcą krainy zła! Złoto samo napływa do skarbców, zniszczenie szerzy się w rozległym świecie, a my tylko siedzimy na ogromnym tronie spoglądając z najwyższego piętra naszej mrocznej wieży na włości. Każdego, kto po Władcy Pierścieni choć raz zamarzył o staniu się lordem ciemności na pewno ucieszy wieść, iż wypuszczony niedawno przez Codemasters Overlord, właśnie na to nam pozwala. Może będzie trochę kolorowo, odrobinę przesadnie i zdecydowanie ironicznie, ale nawet dowódcy sił mroku czasem przyda się troszkę efektu „bloom”.

Wygląda na to, że taktyka THQ i Relica zastosowana przy wydawaniu dodatków do świetnego i niezwykle popularnego Warhammer 40000: Dawn of War sprawdziła się na tyle, iż obie firmy postanowiły przerzucić ją na uznawaną za jedną z lepszych (nie bez powodu) strategii czasu rzeczywistego Company of Heroes. Na Linii Frontu, w oryginale Opposing Fronts, działa jako samodzielny add-on, choć w połączeniu z podstawką daje nam o wiele więcej możliwości.

Już na wstępie warto szczególną uwagę zwrócić na fakt, iż nie tylko sama „płytka” z opisywaną grą oferuje światu być może najlepszą dotąd wizję futurystycznych batalii. To równocześnie cała seria reklam, których treść, mocno fabularna, tworzy niebanalne i świetnie uformowane środowisko wszelkiego typu emocji. Uczuć, które od zawsze towarzyszyły i będą towarzyszyć każdemu, kto postanowi walczyć o symboliczne wyzwolenie. „Uwierz...” - slogan reklamowy spotów Halo 3 zrealizowanych z fenomenalnym efektem, w kontekście Master Chiefa może oznaczać bardzo wiele. Wspaniałe, że dzięki dziełu Bungie każdy może doświadczyć prawdy na swój własny, indywidualny sposób.

Co zrobić, jeśli nie mamy pomysłu na grę? Możemy idei jej tworzenia zwyczajnie zaniechać, poczekać (zazwyczaj długo) aż coś wymyślimy lub bezczelnie ukraść cudzy patent na program i po małym liftingu oprawy sprzedawać jako swój własny produkt. 7 Wonders of the Ancient World to przykład tego ostatniego rozwiązania, a efekt takiego działania jest dość prosty do przewidzenia – otrzymaliśmy grę przyjemną, o znanej mechanice, wypraną za to całkowicie z oryginalności. Ciut szkoda.

Przyznam się szczerze, że nie rozumiałem szału użytkowników konsol na punkcie Gears of War. Wolałem to przypisać raczej sprawnej reklamie, która przejawiała się pokazywaniem gry nawet w filmach, jak Die Hard 4.0, czy serialach, takich jak chociażby Chuck. Stąd kiedy usłyszałem, że skądinąd zasłużona dla rynku pecetowego firma Epic zamierza przenieść przygody Marcusa Fenixa na blaszaki, w dodatku przy udziale wykupionej niedawno polskiej firmy People Can Fly to nazwijcie mnie złym patriotą, ale bałem się, iż taka konwersja wyjdzie - za przeproszeniem – „jak zawsze”.

Szczerze mówiąc nie sądziłem, że po prawdziwym festiwalu perfekcji strategicznej, który zafundowało nam THQ i Relic swoim Company of Heroes szybko nadejdzie gra mogąca zagrozić pozycji zmagań Aliantów w Europie. Tym bardziej spodziewać się tego nie należało po produkcji, która na samym początku wcale nie zachwyca. World in Conflict łączy jednak tak wiele ciekawych elementów w spójną, logiczną i bardzo wciągającą całość, że nie można grze odmówić tytułu jednej z ciekawszych strategii roku 2007.

Jeśli spytalibyście mnie o to, w jaki sposób ogólnie dzielę dobre gry, bez wahania odpowiedziałbym, że na te, z którymi romans jest dziki, gorący i niezapomniany, oraz na te, w które niby fajnie się gra, ale po poznaniu finału ich opowieści, odkłada się je na półkę i szybko puszcza w niepamięć. Ujmując krócej to nienaturalnie długie zdanie: spośród gier dobrych wyróżniam pozycje „tylko” dobre i takie, do których ktoś dosypał szczyptę tej niedefiniowalnej magii. I pewnie wiecie już, że skoro o tym piszę, to znaczy, iż Valkyrie Profile 2: Silmeria podpinam pod jedno z tych kryteriów, prawdopodobnie drugie.

Z całą pewnością jest to gra niezwykła. Choćby z takiej prostej przyczyny: jak mówi mózg Ninja Theory, Tameem Antoniades, podczas pierwszej prezentacji Heavenly Sword na E3, na całej wystawie – wśród 3000 tytułów – nie znalazł się choć jeden, gdzie pierwsze skrzypce grałaby bohaterka. Wszędzie monopol na facetów – żołnierzy, wojowników, poszukiwaczy przygód, najemników, bishonenów, można tak wymieniać bez końca. Mimo że słowa autora gry są nieco przesadzone, to niemniej coś w tym jednak jest... Jakby tego było mało, tuż po premierze okazało się, iż HS jest także tytułem kontrowersyjnym. Dostaje bardzo zróżnicowane oceny - jedni narzekają na krótki, wręcz ekspresowy czas rozgrywki, inni zachwycają się przerywnikami fabularnymi i technicznym dopracowaniem produkcji. Jak jest w istocie? Do recenzji takiej gry trzeba się odpowiednio przygotować i właśnie dlatego kilka tygodni temu odświeżyłem sobie dylogię przygód Kratosa, zaś samego Heavenly Sworda ograłem solidni

Max Payne 3 gdzieś tam niby się tworzy, a tymczasem na rynku growej rozrywki zrobiła nam się pewna luka. Jasne, bullet time to już nie nowość, a strzelanek na wszelkiej maści sprzęty wychodzi zatrzęsienie, lecz cóż z tego, skoro nie ma tytułu, który ładnie to wszystko złożyłby do kupy przyprawiając sensowną fabułą. Czy raczej – nie było.

Jak wszyscy wiemy, w większości RPG-ów dzielny gracz ma do wyboru wiele klas postaci. Możemy, w zależności od dzieła, przebierać wśród różnego rodzaju barbarzyńców, wojowniczych mnichów (którymi zazwyczaj nikt nigdy nie gra), łuczników, włóczników, włóczykijów, czarodziei, złodziei, dobrodziei i czego tam jeszcze ludzki umysł nie jest w stanie wymyślić w tej kwestii. Klasa jednak nie stanowi o tym, kim postać jest w rzeczywistości (wirtualnej, oczywiście). Gracz z uśmiechem na ustach wykonuje mnóstwo dziwnych zadań wymyślonych przez twórców gier, udając przy tym, że jest na przykład rycerzem; zadań, które z rycerzowaniem mają tyle wspólnego, ile pstrykanie kapsli z Panzer General.

Dziś nikt nie powie, że film nie jest sztuką. Nawet takie produkcje jak Szklana pułapka, czy Rambo (które wszyscy przecież lubimy) można traktować w tych kategoriach, a szczególnie gdy weźmiemy pod uwagę, że wiele książek nie najwyższych jednak lotów pojmowanych jest przecież za reprezentantów sztuki pięknej. Dlaczego więc przeciętna, dostarczająca rozrywki gra nie może być zaliczona w poczet tworów naszej kultury, skoro na równi z wieloma innymi gatunkami reprezentuje, ale również kreuje pewną konkretną wizję rzeczywistości.

Nintendo nie ma litości dla ostatniej generacji gier na Gacka. Zelda jeszcze załapała się jako kuriozalny middle-genowy tytuł, choć tajemnicą poliszynela było, że sztucznie zmniejszono liczbę pudełek z wersją na GCN, aby „ułatwić” fanom przesiadkę na Wii. Super Paper Mario nie podzieliło zupełnie tego losu, premierę produkcji przełożono na okres posuchy i w kwietniu gra ukazała się w USA, a teraz - po wymagających niemal pół roku tłumaczeniach z angielskiego na angielski – także w Europie. Przez ten czas sytuacja na rynku sukcesywnie zdobywanym przez Wii nie zmieniła się zbytnio, a SPM ma szansę powtórzyć marketingowy sukces z Ameryki. Wszak wielkiej konkurencji to on tu nie ma.

Przyznam się szczerze od razu, jestem oddanym fanem Warcrafta już od pierwszej części. Dlatego też ten tekst będzie peanem, niczym mniej, ani więcej. Warcraft III należy do najlepszych gier, w jakie kiedykolwiek grałem. Zmiany poczynione w stosunku do jego wielkiego poprzednika, grafika, rozgrywka, tryb multiplayer, muzyka i coś, co wielu nazywa klimatem, a dla mnie jest prawie religią; oto co sprawia, że dla mnie nazwa Warcraft jest synonimem całego gatunku strategii czasu rzeczywistego. Przyznam się, że długo czekałem na premierę trzeciej odsłony sagi. Doczekałem się, to było 3 lata temu, pamiętam ten dzień, jak dziś. Ale teraz jest rok 2006, CD Projekt wydaje w swojej serii „Platynowa Kolekcja” Warcrafta III razem z dodatkiem Frozen Throne. Echa wojny zabrzmią znowu...

W czasach, gdy na scenie strategii czasu rzeczywistego królują produkty THQ, Warhammer 40000: Dawn of War oraz Company of Heroes, warto przypomnieć sobie gry, które stanowiły ich bezpośrednie poprzedniczki. Produkty te posiadały wiele innowacyjnych, w chwili swojej premiery, elementów bez których nie wyobrażamy sobie dzisiaj RTS-a z prawdziwego zdarzenia. Takimi właśnie grami były dwie części Ground Control. Pierwsza z nich stanowiła czystą rewolucję w schemacie prowadzenia rozgrywki, jej następczyni zaś godnie kontynuuje tradycję starszej siostry, jednocześnie rozwijając wszystko to, co chcielibyśmy zmienić w pierwowzorze.

Rewolucje mają to do siebie, że przychodzą niespodziewanie. Acz nie we współczesnym świecie rozrywki elektronicznej. Tutaj nawet najmniejsza firma zadba bardzo dokładnie o to, aby o jej poczynaniach wiedział cały świat. Skończyły się czasy, kiedy to kamieniem milowym gatunku okazywała się gra, która przyszła cicho i zmieniła wszystko. Teraz takie zwroty jak „rewolucyjne elementy”, albo „zmiana całego gatunku” pojawiają się na ustach wydawców nieustannie, a kampanie wsparte są setkami zdjęć i dziesiątkami filmów. Szeroko zakrojona akcja promocyjna towarzyszyła również Bioshockowi, którego twórcy zapowiadali tytuł nawiązujący do legendarnej serii System Shock, a więc „coś więcej” niż jedynie ambitnego shootera.

Mój związek z obydwiema częściami Gothica można opisać chyba jako burzliwy. Gdy gry się ukazały, jako wierny fan Baldur’s Gate całkowicie odrzuciło mnie wszytko, co te produkcje reprezentowały, począwszy od sterowania, a skończywszy na fabule. Spróbowałem raz – nie spodobało mi się, spróbowałem drugi raz – jeszcze bardziej utwierdziłem się w przekonaniu, że Gothic nie ma mi nic do zaoferowania. Teraz jednak, gdy sam jestem dziadkiem, mogłem przyjrzeć się moim uprzedzeniom z większym dystansem, spróbować tego „kultowego RPG-a” i być zmienić zdanie na temat dzieła Piranha Studios. Gry te mają naprawdę wiele do zaoferowania użytkownikowi, który nie podchodzi do nich, jak do standardowej gry fabularnej. Ale może zacznę od początku.

Pierwszy Homeworld był po prostu szokiem, a dobrze te czasy pamiętam. Pełne środowisko trójwymiarowe, ogromne poczucie przestrzeni, niespotykane rozwiązania w systemie rozgrywki, które przerastały inne produkcje co najmniej o epokę, mógłbym tak wymieniać bardzo długo. Dodajmy do tego jeszcze niesamowity klimat rodem z wielkich filmów science-fiction i oto mamy Homeworld, markę, która jest już klasą samą w sobie. Nic dziwnego więc, że druga część miała bardzo podniesioną poprzeczkę, nie mówiąc już o fanach, którzy tylko czekali by na twórcy powiesić psy za „sprapranie” ich ulubionej gry. Większość, w tym i ja, myślała, że H2 nigdy nie osiągnie poziomu wielkiej poprzedniczki. Bardzo lubię mylić się w takich sprawach.

Trzecia odsłona tej jednej z najpopularniejszych serii gier komputerowych, tak bardzo zasłużonej dla rozwoju gatunku strategii czasu rzeczywistego, nie należała do gier roku. Nie stała na najwyższym poziomie, choć graficznie niczego jej nie brakowało. Posiadała wiele cech hitu, ale małe niedociągnięcia poprzedniczek przeniesione w rok 2006 zmieniły się w błąd powtarzalności gry. Premiera pierwszego oficjalnego dodatku do Age of Empires III, noszącego dumny tytuł Warchiefs, jest okazją do sprawdzenia, co takiego postanowiono zmienić w AoE III.

I oto doszedłem do Wielkiego Problemu Recenzenta. Tak naprawdę mógłbym skrócić tą recenzję do jednego zdania: jeśli podobało Wam się Diablo II, koniecznie zagrajcie w Titan Quest; jeśli nie, zignorujcie ten tytuł. Wypełnię jednak swój przyjemny obowiązek, ale jeśli ten tekst zbytnio będzie przypominać Wam artykuł o legendarnym D2, umywam ręce, bowiem nie jest to moja wina.