gry (strona 15 z 33)

Drakensang: The River of Time to fabularny prolog do wydanego jakiś czas temu Drakensang: The Dark Eye. “Jedynka” zdobyła spore grono miłośników i była porównywana do takich tytułów jak Icewind Dale czy nawet Baldur’s Gate - to świadczy, że twórcy przyłożyli się do tematu. Niemiecka ekipa Radon Labs postanowiła więc kontynuować swoje dzieło, znów w pewien sposób powracając do klasyki gatunku. Deweloperzy mają tu na myśli nie tyle komputerowe pozycje RPG, co gry fabularne w wersji papierowej - ich produkcje wykorzystują system Das Schwarze Auge, powszechny u naszych sąsiadów zza zachodniej granicy, odbiegający od „jedynego i słusznego” Dungeons & Dragons. Według wielu graczy również bardziej oryginalny...

Zombie towarzyszą nam w grach wideo już od niepamiętnych czasów - przerażając, pożerając i zwyczajnie gnijąc na ekranach telewizorów, bądź też monitorów. Marki pokroju Resident Evil, The House of the Dead, czy Left 4 Dead na przestrzeni lat uczyniły z tych mniej lub bardziej nieporadnych istot prawdziwy filar „przetrwaj-strachów”, bez których gatunek horroru byłby niczym Halo wyzute z "teabaga". Seria Dead Rising wzięła naszych anemików z bulimią oraz zamieniła ich w jedno wielkie pole badań, polegające na wyszukiwaniu najbardziej niedorzecznych metod posyłania nieumarłych z powrotem na tamten świat. Od premiery pierwowzoru żadna inna pozycja nie była w stanie wprawić mnie w równie niezdrową ekscytację na widok zbiegowiska truposzy, stojących tuż obok kosiarki do trawy... Co z "dwójką"?

O Shanku po raz pierwszy usłyszałam podczas amerykańskich targów Penny Arcade Expo 2009. Już wtedy w głowie zakiełkowała mi pewna myśl – a mianowicie, jak mam rozumieć tytuł? Wiadomo, że to imię głównego bohatera produkcji studia Klei Entertainment, ale te zwykle bywają dwuznaczne. Przewertowałam więc słowniki. Trzonek noża, goleń, uchwyt... Dopiero swojski translator slangu dał mi satysfakcjonującą odpowiedź - Majcher! Idealne przezwisko dla osobnika o aparycji wściekłego goryla, ze strużką krwi cieknącą przez oko. Do czasu swojej premiery Shank zdołało zgarnąć kilka prestiżowych nagród, zaś autorzy skutecznie podgrzewali atmosferę nowymi materiałami. Co zatem dostaliśmy w ważącym sporo, bo aż 1,5 giga pliku?

Jakby nie patrzeć, to Metroid pomimo mniejszego rozgłosu od wszelkiej maści tytułów z wąsatym hydraulikiem na czele, wciąż jest jedną z najstarszych serii Nintendo, pamiętającą jeszcze czasy konsoli NES. Niezmienna od lat, kosmiczna łowczyni nagród Samus Aran wyszła obronną ręką z trwającego od dobrych trzech dekad „wyścigu maskotek”, podczas gdy wiele postaci pokroju Pita, Foxa, czy też Kirby'ego zostały zepchnięte w cień, od czasu do czasu zaledwie przypominając o swoim istnieniu. Japoński gigant najwyraźniej uznał, że trzy lata przerwy jakie minęły od momentu ukazania się Metroid Prime 3: Corruption (rok jeśli liczyć skompilowanie trylogii Prime) to dość, aby uraczyć fanów wielkim powrotem bohaterki. Licencja otrzymała ciekawy zastrzyk świeżej krwi, trafiając w ręce ludzi z Team Ninja - twórców Ninja Gaiden.

Z doświadczenia wiem, że porywanie się na projekt odświeżenia gry, która ma na karku już dobre kilkanaście lat, dosyć często daje niezmiernie marne rezultaty. Ryzyko fiaska rośnie w szczególności, gdy twórcy postanawiają pójść po najprostszej linii oporu i zamierzają jedynie podciągnąć w kilku miejscach rozdzielczość, dorzucić garstkę bonusów, a następnie liczą, że taki minimalny nakład pracy przyniesie konkretny zysk. Niestety, ale przykładem takiego właśnie działania jest wydane niedawno na europejskim PlayStation Network zamierzchłe dzieło Atlusa na PlayStation - Shin Megami Tensei: Persona. W porównaniu z takim Final Fantasy Tactics, ta pozycja zdecydowanie nie została łagodnie potraktowana przez upływający czas...

Gra Max & the Magic Marker trafiła do sklepów w wersji na komputery oraz Wii. Nie była ani szeroko zapowiadania, ani reklamowana już po premierze. Stworzyło ją duńskie studio Press Play, które dotąd specjalizowało się w niskobudżetowych produkcjach w technologii Flash. Ich pierwsza pozycja z prawdziwego zdarzenia nie stała się hitem, ale zdobyła swe grono oddanych fanów, tytuł może też pochwalić się kilkoma wyróżnieniami na Independent Game Festival 2010. Przy pracach nad nim dużą inspirację stanowiło innowacyjne Crayon Physics - deweloperzy zaczerpnęli stąd najciekawsze rozwiązania, a jednocześnie dodali od siebie więcej dynamiki oraz tło fabularne.

Bungie to jeden z tych wyjątkowych deweloperów, którzy czego się nie dotkną, zamieniają od razu w złoto. Ekipie udało się stworzyć tytuł, który nie tylko umocnił raczkującą dopiero niegdyś na rynku platformę Microsoftu, lecz wyszedł i poza sferę gier, stał się elementem popkultury. Miliony fanów na całym świecie wyczekiwały kolejnych części Halo, a każdej premierze towarzyszył niesamowity rozmach oraz euforia. Sukces nie minął wraz z nadejściem konsol nowej generacji, gdzie również nie mogło zabraknąć odzianego w zieloną zbroję Master Chiefa. Halo 3 oraz Halo: ODST w zaskakująco krótkim czasie zawojowały rynkiem i pomimo lat na karku, nadal stoją na czele rankingu najczęściej ogrywanych tytułów na Xbox Live. Czy w takim razie jest cień szansy, że wydane ostatnio Halo: Reach okaże się klapą?

Pod terminem gry przygodowej kryją się coraz częściej zaawansowane produkcje ze świetną grafiką, multum możliwości oraz wielkim światem, gdzie zagadki logiczne schodzą na dalszy plan. Twórcy starają się podążać za duchem czasu, pod każdym względem wykorzystywać najnowsze z dostępnych technologii. Zupełnie inną drogę obrało niemieckie Daedalic Entertainment. Ekipa ma na swoim koncie kilka mało znanych pozycji, jednak wypłynęła ostatnio na szersze wody wypuszczając na rynek The Whispered World. Główną ideą przyświecającą twórcom był powrót do korzeni gatunku - dlatego też produkt stanowi klasyczne „wskaż i kliknij”, w realiach fantasy.

Io Interactive to jeden z moich ulubionych deweloperów – ekipa w końcu odpowiada za serię Hitman oraz bardzo niedocenione Freedom Fighters, a studio też mocno związane jest z muzykiem Jasperem Kydem, autorem jednych z najlepszych ścieżek dźwiękowych w branży. Firma zrobiła jeszcze chociażby "głośne" Kane & Lynch, ale sławne nie z powodu wysokiego poziomu tej produkcji... Jej premierze towarzyszyło mnóstwo skandali, w tym ten najgłośniejszy, kiedy za niską notę w recenzji z pracą pożegnał się dziennikarz Jeff Gerstmann. Eidos, odpowiedzialne za wydanie gry, musiało się ostro nagimnastykować, aby całe zamieszanie ucichło. Ku zdziwieniu mojemu, jak też zapewne wielu innych, Io Interactive nie pożegnało się jednak z marką. Do sklepów trafiła oto niedawno kontynuacja o podtytule Dog Days.

Co jest potrzebne, by zrobić dobrą grę z serii Tomb Raider? Wymieńmy. Pułapki w postaci dołów z kolcami? Są. Wielkie głazy toczące się z hukiem w naszą stronę? Obecne. Pająki wszelkich rozmiarów? A jakże. T-Rex? Obowiązkowo. Wreszcie Tomb Raider w tytule? Okazuje się, że niekoniecznie. Oto, mimo 14 lat w przemyśle gier wideo na karku, znana pani archeolog powraca w zupełnie nowej przygodzie od Crystal Dynamics. Po średnio udanych ostatnich częściach, twórcy zdecydowali się podjąć spore ryzyko, wypuszczając na rynek innowacyjną i niezwykle miodną odskocznię od głównej „myśli” sagi w postaci Lara Croft and the Guardian of Light. Było morze wątpliwości (wynikające z wielu czynników), ale na szczęście produkcja nie zawodzi.

Wzorując się na największych klasykach kina, jak Ojciec Chrzestny czy Chłopaki z Ferajny, Illusion Softworks osiem lat temu zdecydowało się pokazać światu grę Mafia: The City of Lost Heaven. Produkcja niezła, za tło opowieści posłużyło wtedy osadzone w latach trzydziestych, tytułowe fikcyjne miasto. Tu poznaliśmy tragiczną historię niejakiego Thomasa Angelo, który zdecydował się zeznawać przeciwko Donowi tamtejszej mafii, niejakiemu Salieriemu. Finału można się łatwo domyślić, bo w końcu powszechnie wiadomo, że rodzina nie wybacza zdrady... Teraz na półki trafia oto Mafia II, "wielka" kontynuacja uznanego dzieła, gdzie pierwsze skrzypce gra Vito Scaletta. Czy jest hit?

Gdyby tylko dało się cofnąć czas... Ile razy takie myśli przechodziły Wam przez głowę? Każdy człowiek niesie ze sobą bagaż decyzji, których żałujemy, ale w prawdziwym świecie niczego nie da się odwrócić. W literaturze, filmach oraz grach natomiast jak najbardziej - to motyw dość jak na dzisiejsze czasy powszedni, że wspomnę tylko powieści Wellsa czy też kultową serię obrazów kinowych Powrót do Przyszłości. Oczywiście pozostaje kwestia wszelkiego rodzaju paradoksów, które tworzą się dzięki temu zjawisku - przebadane na różne sposoby przez naukowców, mają ograniczać nieco nasze marzenia. W Braidzie paradoks jest jeden - pozycja, która na pierwszy rzut oka wydaje się klonem Mario zaskakuje głębią, skomplikowaniem i wewnętrznym pięknem.

Japońskie produkcje praktycznie od zarania dziejów cechowały nietuzinkowe pomysły, ale również i tendencja do kurczowego trzymania się sprawdzonych schematów. Seria Dragon Quest to już pewnego typu kult w Kraju Kwitnącej Wiśni, gdyż premierze każdej nowej odsłony towarzyszą niezliczone tłumy fanów, gotowych koczować po kilka dni w kolejce, aby tylko szybko dostać swój egzemplarz. DQ IX to też idealny przykład wspomnianej stagnacji, w której marka tkwi stanowczo, bez wyraźnych aspiracji do ewoluowania.

“Hell. It’s about time!” – tak krótko i treściwie Tychus Findley skomentował swój powrót do akcji. Te słowa są oto na ustach każdego starcraftmaniaka, bowiem po 12 latach (a trzech od oficjalnej zapowiedzi tytułu), w nasze ręce oddano wreszcie kontynuację kultowej już gry RTS firmy Blizzard. Jak wiemy, Wings of Liberty to zaledwie pierwsza część nowych przygód dobrze znanych nam bohaterów z pierwowzoru - w pudełku znajdziemy bardzo długą, epicką wręcz kampanię Jima Raynora przeciw Arcturosowi Megskowi. Ostatecznie jest to prawdopodobnie najbardziej grywalna strategia zbliżającej się dekady.

Wśród czytelników znajdzie się pewnie niejedna osoba, której w młodości marzyło się niezobowiązujące życie kierowcy ciężarówki, przepełnione podróżami po całym świecie. Wydane w Polsce z pewnym opóźnieniem Rig'n'Roll, czyli dzieło studia SoftLab-NSK, zrobione przy współpracy z rosyjskim 1C, to kolejna próba stworzenia dobrego symulatora dostawcy towarów różnorakich. W pamięci cały czas tkwi mi seria 18 Wheels of Steel, trzymająca całkiem niezły poziom w swej kilkuletniej historii. Wspominam o niej, ponieważ Tirowiec jest duchowym spadkobiercą tamtej sagi. Czy godnym?

APB było głośnym tytułem na długo przed premierą. W ramach promocji, przedstawiano go jako sieciowa edycja Grand Theft Auto, mająca odciągnąć graczy od świata elfów i czarów, a pozwalająca wkroczyć w sam środek brutalnej wojny gangów z policją. Za realizację projektu odpowiada niezależny, szkocki deweloper Realtime Worlds z Davidem Jonesem na czele - tym samym, który kilka lat wcześniej był zaangażowany w prace nad serią GTA. Samo studio działa od 2002 roku, ale dało się poznać stosunkowo niedawno, po premierze całkiem docenionego przez krytyków Crackdowna, gdzie również nie brakowało efektownych pojedynków oraz morderczych pościgów. Firma postanowiła niejako pójść za ciosem i wzięła się za APB właśnie.

Nasz azyl w dzieciństwie - pluszowe misie pomagały zasypiać, zawsze można było się też do nich przytulić. Ale dla niektórych nie ma żadnych świętości... Studio A2M zdecydowało się wywrócić nasze postrzeganie włochatych maskotek do góry nogami. Pokazać, że świat Gumisiów, Koralgola, Uszatka, czy Kubusia Puchatka wcale nie jest tak cudowy i wystarczy tylko niewielka iskra, aby ukochane niedźwiadki rzuciły się na siebie oraz zaczęły bestialsko rozszarpywać na strzępy. No i dla twórców jeno fruwająca w powietrzu wata to za mało, dlatego zwrócili się z tematem do prawdziwego zwierza-socjopaty...

"Świetnie, kolejna gra reklamowana jako dzieło sztuki" - myślałam z nutką sceptycyzmu, kiedy zagraniczne portale zaczynały rozpływać się nad Limbo. O co mi chodzi? Już tłumaczę. Nie cierpię sytuacji, kiedy na pół roku przed premierą dziennikarze i gracze hurtem robią maślane oczy, wychwalając dany projekt pod niebiosa. Kiedy tytuł się już ukaże, należy oczywiście dorównać wcześniejszej „podjarce”, stwierdzając, że ma on same plusy i w ogóle jest idealny... Zaś gra oraz jej faktyczna jakość giną gdzieś w cieniu ogólnego szału uwielbienia. Jasne, nasze hobby może ocierać się o sztukę, ale nie przesadzajmy - takie przynajmniej było moje nastawienie. Było, bo już nie jest - zagrałam w Limbo i coś we mnie pękło. Ta produkcja zburzyła moje ironiczne spojrzenie na świat elektronicznej rozrywki, niczym wiatr domek z kart.

"I need a hero" - od czasu, gdy po raz pierwszy usłyszałam o grze pod zabawnym tytułem DeathSpank, nie mogłam wybić sobie tego kawałka muzycznego z głowy. Bo i bohater miał być nietuzinkowy - tępiciel zła, narzędzie wykonawcze sprawiedliwości, kierowany przez przeznaczenie heros ciemiężonych. No jak można się było Panem D. nie zainteresować? Owszem, do tak niesamowitego profilu nie pasowało mi jakoś ubranko w postaci jednoczęściowej, jakby naciągniętej na całe ciało „pończochy” i głos przywodzący na myśl niezdary w stylu Kapitana Qwarka z serii Ratchet and Clank, ale nic z tych rzeczy nie zdołało mnie zniechęcić. Premiera DeathSpank była moim (kolejnym) upadkiem - złapałam mieczyk i... wsiąkłam na dobre. W jaką krainę przyszło mi się zagłębić, jakie przygody tam przeżyłam?

Tatsunoko vs. Capcom pokazało, że można na Wii zaprezentować naprawdę udaną rozgrywkę, przy ciekawej oprawie i sycącej zabawie. Super Smash Bros. Brawl z konwencją 2.5D pobiło swego czasu wiele rekordów sprzedaży. Z pełnymi trzema wymiarami jest „w temacie” na sprzęcie Nintendo niestety gorzej i trudno znaleźć w pamięci choć jeden naprawdę udany taki tytuł. Sygnowana logosami High Voltage Games i SEGA gra Tournament of Legends miała ten stan rzeczy zmienić, oferując nam świetne mordobicie z dynamicznymi starciami. A dostaliśmy ogromne rozczarowanie.

Lato. Za oknem temperatury jak w tropikach, więc przed konsolą chwilami ciężko wytrzymać. Ale na wszystko jest rada - wystarczy zanurzyć się w lazurowych falach oceanu i poszukać skarbu wspólnie z najdzielniejszym piratem świata gier wideo. Tak, Guybrush Threepwood powraca w wielkim stylu, w odświeżonej edycji kolejnego klasyka z gatunku przygodówek klikanych. Monkey Island 2: LeChuck's Revenge, tak samo jak część pierwsza przeboju spod znaku Małpiej Wyspy, zaserwowana zostaje graczom w postaci rozszerzonej i unowocześnionej. Czy Zemsta LeChucka okazała się równie wielkim sukcesem co wydana rok temu „jedynka”? Po części tak, chociaż nie ustrzeżono się tutaj pewnych błędów oraz niedociągnięć. Na pewno na plus policzyć można piękną, rysowaną grafikę w wysokiej rozdzielczości...

Przestałem dawno liczyć sytuacje, w których wielki Hideo Kojima zarzekał się, że to już na pewno jego ostatni Metal Gear Solid… No cóż, geniusze zmiennymi są i tak ukazała się na rynku „nieoficjalna” piąta z kolei odsłona sagi o Ciekłych, Stałych i Bóg wie jakich jeszcze Wężach oraz ich klonach pomykających w kartonach. Po całych dobach spędzonych z Peace Walkerem pozostaje odpowiedzieć sobie na pytanie, czy nie nadszedł czas, żeby Japończyk wreszcie przerzucił się na inne, mniej wyciśnięte z soków projekty?

W czasach, gdy zagrywałem się jak głupi w „blaszkowe” hity, zyskałem spory szacunek do Raven Software. Ekipa dostarczyła kilka rewolucyjnych produkcji, które sporo namieszały w branży. Kto nie szarpał w kultowe poniekąd Soldier of Fortune, gdzie nareszcie mieliśmy możliwość odstrzeliwać kończyny przeciwnikom i jeszcze dawało to nam niesamowitą satysfakcję? Naturalnie studio pamiętają też fani gwiezdnej sagi George’a Lucasa, a to rzecz jasna za sprawą Star Wars Jedi Knight II: Jedi Outcast. Nikogo więc nie powinno dziwić, że po premierze Singularity musiałem wziąć grę jak najszybciej na warsztat.

Pamiętacie Puzzle Quest? Ludzie z Infinite Interactive dokonali rzeczy pozornie niemożliwej - stworzyli udany miszmasz stylowo-gatunkowy, który na pierwszy rzut oka jednak wydawał się dziwaczny i całkowicie niegrywany. Kulki plus system RPG oraz fabuła rodem z rycerskich opowieści? Eeee tam - pomyślałam sobie przed odpaleniem gry. A tu dopiero kilka godzin później wróciłam do świata rzeczywistego… I już wiedziałam, że sceptycyzm nie zawsze jest pożądany. Z Challenge of the Warlords spędziłam dotąd niezliczoną ilość chwil, niestety do następnego, kosmicznego tworu ekipy - Puzzle Quest Galatrix, nie potrafiłam się już przekonać, głównie ze względu na ogólne przekombinowanie. Zdanie moje zdawały się podzielać rzesze fanów części pierwszej, domagając się drugiej odsłony Puzzle Quest w „normalnych” klimatach. Deweloperzy oto zadośćuczynili życzeniom ogółu. Jak jest?

Wiele wody upłynęło w Wiśle od czasu, gdy produkcje turowe święciły tryumfy. Kilka ładnych lat temu wylądowały one na marginesie rynku, sprawiając, iż dzisiaj nie ukazuje się ich aż tyle, ile kiedyś. Nie należy jednak się załamywać, gdyż w dalszym ciągu pojawiają się tytuły z tego gatunku - ot, chociażby bardzo popularna seria King’s Bounty. W realia obecnych czasów próbuje się wpasować trzecia odsłona znakomitej sagi Disciples z podtytułem Odrodzenie. Wypatrywało jej wielu miłośników strategii, ale czy czekanie się opłaciło?