gry (strona 14 z 33)

Kojarzycie Tron? Nie zdziwię się, jeżeli nazwa wielu młodym nic nie mówi, gdyż film o tym tytule pojawił się w 1982 roku. Pamiętam, jak sam miałem okazję obejrzeć go jakieś dziesięć lat później w sobotnie popołudnie, kiedy to puszczano w telewizji blok pozycji Disney’a - po kolejnej dawce przygód Sknerusa McKwacza, poznałem losy postaci odgrywanej przez Jeffa Bridgesa, przeniesionej do wnętrza komputera. Dla mnie jako szkraba było to spore przeżycie, choć teraz cały obraz dorównuje poziomem raczej mniej tandetnym projektom z YouTube, niż innym współczesnym tytułom z gatunku science fiction... Fabułę postanowiono pociągnąć później w grze Tron 2.0, ale dopiero towarzyszące drugiej części filmu Tron: Evolution to pełnoprawna kontynuacja.

Choć pierwsza część Assassin’s Creed miała swoje duże wady, ukończyłem ją kilkukrotnie. Potem Ubisoft Montreal zabrało się za kontynuację, która ku mojemu zdziwieniu naprawiła niemal wszystkie wpadki pierwowzoru i zaprezentowała zupełnie nowe ramy czasowe - a co za tym idzie też bohatera. Po Wyprawach Krzyżowych oraz Altairze przyszła pora na Ezio i włoski renesans. Choć z początku tytuł nie przypadł mi do gustu, w krótkim czasie się do niego przekonałem. Teraz kanadyjskie studio serwuje nam raz jeszcze opowieść o asasynach okresu Odrodzenia, do tego już bez numerka w tytule.

Pewnego pięknego dnia członkowie studia Telltale Games usiedli wspólnie przy kawce (ewentualnie herbatce „z woltem”, patrząc na efekt końcowy) i zadali sobie jedno nurtujące ich pytanie – co uwielbiane przez wszystkich postacie z gier robią po godzinach, gdy mają chwilę spokoju od nużącego już ratowania kolejnych światów? Trenują przed nieznanym jeszcze zagrożeniem? Zalewają smutki całymi zgrzewkami zwalających z nóg trunków? Pewnie tak, ale niekoniecznie chciałbym patrzeć na wytaczającego się z baru, schlanego jak świnia Luigiego lub też widzieć Snake’a godzinami ćwiczącego chowanie się po kartonach... Otóż ekipa wpadła na inny pomysł - usadowili czwórkę znanych herosów oraz naszą szanowną osobę przy jednym stole pokerowym, dając okazję bycia świadkiem przekomicznych interakcji pomiędzy postaciami.

Nigdy nie sądziłem, że trafię na grę, która chociaż trochę przypomni mi niedoścignione Burnout 2: Point of Impact, a w dodatku nie będzie to pozycja właśnie z tej uznanej serii. Chociaż producent ten sam – jak wiadomo, Criterion Games stanowi jedną z ekip odpowiedzialnych za przywracanie Need for Speed do łask. W odróżnieniu od wydanego w zeszłym roku, raczej realistycznego Shifta, wyścigi w nowym Hot Pursuit to niezwykłe emocjonujące „prucie” przed siebie na pełnej prędkości - więc wielbiciele symulatorów nie mają tutaj czego szukać. Ale miłośnicy dobrej, szybkiej zabawy „wsiąkną” na dobre...

Sonic. Niebieski jeż w czerwonych butach, jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci świata gier wideo - chyba w niemal każdym z nas budzi ciepłe odczucia. Wiele osób dzięki niemu przywiązało się do firmy SEGA na dobre i złe. Szkoda tylko, że ostatnimi czasy to „dobre” było graczom dozowane w dawkach wręcz niewidocznych gołym okiem… Rozwój branży elektronicznej, a zwłaszcza parcie w stronę 3D, nie oszczędziły bohatera, któremu przejście w trzeci wymiary zwyczajnie nie posłużyło. Wydane ostatnio na Xbox Live Arcade Sonic the Hedgehog 4 - Episode 1 to jednak bezpośredni fabularny następca piętnastoletniej już pozycji Sonic and Knuckles, przez wielu uważanej za ostatnią dobrą grę z serii. Czy powrót do korzeni udał się? W sumie tak, chociaż mam parę zastrzeżeń stricte technicznych. Ale tradycyjnie po kolei.

Co ludzi denerwuje w grach? W wielu tytułach irytuje widoczna wtórność. Oklepane patenty nie wnoszące nic do rozgrywki. Sztywne trzymanie się koncepcji obranej przed laty, która jest już wyeksploatowana do granic możliwości, lecz mimo to twórcy nadal chcą jeszcze trochę na marce zarobić. Seria God of War zawładnęła każdą kolejną konsolą Sony począwszy od PlayStation 2. Teraz na przenośny sprzęt firmy wychodzi następna odsłona przygód Kratosa, czyli Ghost of Sparta. Czy nowe przygody rzeźnika okazały się wyłącznie pewnym odgrzewanym kotletem, czy też czekała na nas rewolucja?

Famitsu, chyba najbardziej renomowany japoński magazyn o grach wideo, wystawił swego czasu Fist of the North Star: Ken’s Rage mocno zadowalającą ocenę 32/40 punktów, nazywając dzieło Omega Force niezłą adaptacją oryginalnej mangi. Niestety. Z tak wysokim wynikiem mógłbym się zgodzić tylko wtedy, gdyby pełna czterdziestka oznaczała szczyt dramatu oraz klęski deweloperskiej w dostarczeniu godnej, cyfrowej wersji jakże legendarnej już serii z lat osiemdziesiątych. Twór ten najzwyczajniej w świecie zgromadził w jednym produkcie wszystkie dobre aspekty, które pamiętałem z anime i niczym bezlitosny mistrz Hokuto Shinken zniszczył je punkt po punkcie, aby tytuł mógł w towarzystwie agonalnych konwulsji zamienić się w krwawą kupę nieszczęścia. Ta gra, zanim włożyłem ją do czytnika, już niestety była martwa...

Kto choć trochę nie kocha Gwiezdnych Wojen? Pamiętamy potyczki na miecze świetlne, charakterystyczne sapania Dartha Vadera, czy komiczne składanie zdań przez mistrza Yodę? Gier osadzonych w tym uniwersum było co niemiara i nawet nie zacznę ich tu wszystkim przytaczać, jedno natomiast jest pewne – LucastArts zaskoczyło graczy informacją, że zabiera się za kontynuację The Force Unleashed. Pierwowzór zbierał średnie oceny i pomimo kilku fajnych patentów, dość szybko stawał się nudny - aczkolwiek trzeba przyznać, iż twórcy sprawnie wkomponowali historię głównego bohatera w „starą” trylogię. Czy teraz, wraz z częścią drugą, seria pokaże nam swój prawdziwy potencjał?

Jak co roku, obok sportowych tasiemców od Electronic Arts, na półki sklepowe trafia kolejne Call of Duty - to w końcu swoista kura znosząca złote jajka Activision. Po sukcesie Modern Warfare, seria jest na ustach wszystkich, a co za tym idzie każda nowa odsłona dominuje w rankingach sprzedaży przed Świętami. Powszechnie chyba wiadomo, że za poszczególne części wojennej sagi na zmianę zabierało się Infinity Ward oraz Treyarch. Pierwsza ekipa zasłynęła dużo bardziej od kolegów, aczkolwiek przy okazji Black Ops będące dotąd nieco w cieniu studio w końcu może jaśniej zabłyśnie na firmamencie.

Zawsze bawił mnie niesłychany, dziecięcy wręcz entuzjazm, jaki towarzyszył Peterowi Molyneux przy zapowiadaniu kolejnych projektów RPG. Potrafił on przed premierą każdej odsłony Fable tak fantastyczne opisać relacje i emocje, które będą czekać na graczy w nadchodzących heroicznych przygodach, że nie sposób było zlekceważyć tego mitomana. Przy trzeciej części „Baśni” gryzł się już ciut mocniej w język, niemniej i tak mieliśmy poznać przygniatający ciężar królewskich decyzji, sprowadzających się do wyboru mniejszego zła - w imię większego dobra. Cóż, znowu dane mi było wkroczyć w świat niespełnionych obietnic, zmarnowanego potencjału, choć też dozy urzekających pomysłów.

Dawno, dawno temu żyła sobie piękna księżniczka... A nie, moment, to nie ta bajka. Zacznijmy raz jeszcze - dawno, dawno temu gry stanowiły dla odbiorcy wyzwanie, pamiętacie jeszcze te złote czasy? Lata bez niezliczonych punktów kontrolnych, opcji zapisu stanu w każdej chwili, paska życia regenerującego się samemu, z utrudnieniami będącymi prawdziwymi przeszkodami? Czytając zapowiedzi Team Meat o powrocie do takich klimatów w ich historii pewnego ruchliwego, mięsnego kawałka, myślałam sobie jedynie "przypuszczam, że wątpię". Ale platformówki zawsze są dla mnie w cenie, także w Super Meat Boya zdecydowałam się zainwestować trochę na ślepo, zwłaszcza że w promocji "premierowej" ekipa zeszła ze standardowego 1200 MSP do 800. Skusili mnie. Powiem jedno - to nie jest pozycja dla ludzi nerwowych.

Sobota, 23 października 2077 roku. Niebo staje w ogniu wybuchów jądrowych, miasta wyparowują z powierzchni Ziemi, giną miliony ludzi. Wielka Wojna w zaledwie dwie godziny pogrąża świat w ciemności nuklearnej zagłady. Tylko nieliczne miasta ocalały - wśród nich błyszczy perła pustyni Mojave, New (Las) Vegas. Przypadek? Łut szczęścia? Diabelska interwencja nad stolicą grzechu i hazardu? Wszystkiego dowiemy się w swoim czasie, by następnie samemu dopisać dalszy ciąg historii. Jaka ona będzie zależy tylko od nas - dawno żadna gra nie oferowała tak szerokiego spektrum interakcji i wpływu na otaczającą postać rzeczywistość, a zaskakiwała też pod kątem rozwiązań fabularnych.

Przyszła w końcu pora, aby kultowa seria Gothic zagościła także na konsolach. Marka na komputerach od niemal dekady oczarowuje graczy swoim światem i wykreowanymi postaciami, jest to też wciąż klasyczny przedstawiciel gatunku, który pomimo zmieniających się trendów, nadal podąża swoją dawno udeptaną ścieżką. Arcania stanowi czwartą jej odsłonę - po zauważalnym spadku formy przy „trójce”, fani oczekiwali, że ekipa Spellbound powróci oto dumnie do niegdysiejszej glorii i chwały sagi. Niestety niezbyt im się to ostatecznie udało...

Znowu mam deja vu - zbyt często ostatnio powtarzam popularne zdanie o modzie na "przeróbki". W większości przypadków takie podejście do gier nie boli, bowiem twórcy stają na wysokości zadania, zaś same produkty oferują porządną jakość. Zaznacza się jednak przy okazji drugie zjawisko - wydawanie tytułów w krótkich epizodach, gdzie każda kolejna pseudo-część niewiele różni się od poprzedniej. A że długość rozgrywki również nie powala, to należy już pomarudzić... Alien Breed: Evolution złe nie było, wręcz przeciwnie - za 800 MSP dostaliśmy niezły kawałek softu, choć tęsknota za starymi czasami nie pozwalała fanom na zachwyty. Na Alien Breed 2: Assault przyszło nam poczekać nieco dłużej, niż planowano… Nie rozumiem tylko dlaczego, skoro zmiany są minimalne, szwankujących rzeczy dalej zaś nie poprawiono.

W człowieku coś łka z radości już gdy trzyma w dłoniach pudełko NBA 2K11 - na nim kultowy Michael Jordan, z charakterystycznie wywieszonym językiem, dynamicznie wchodzący w dwutakt, jak nic na kilka sekund przed zdobyciem decydującego kosza… Raduje się dusza, kiedy się wie, że choć w wirtualnej formie można będzie za moment ujrzeć legendę ponownie w akcji. Sportowa marka, która od lat święci triumfy na przekór Electronic Arts, sygnowana przez najlepszego koszykarza minionego wieku – niezwykle przemyślana strategia marketingowa, tym wyraźniejsze pokazanie całemu światu, kto tu rządzi…

Kopiowanie sprawdzonych patentów od konkurencji, z nadzieją uszczknięcia choć odrobiny ich sukcesu dla siebie, to już działanie nagminne. Szczególnie Japonia ostatnimi czasy stara się w pewien sposób przypodobać graczom zmęczonym wschodnimi produkcjami, próbując mniej lub bardziej nieudolnie czerpać z zachodnich szlagierów - przykładem mogą być chociażby wszelkiej maści strzelanki TPP, które w „wiśniowym” wykonaniu osiągały większy (seria Lost Planet), lub mniejszy (Quantum Theory) sukces. Gdy po raz pierwszy usłyszałem, że moje ulubione PlatinumGames ma zamiar chwycić za projekt, bazujący silnie na męczonej nieustannie mechanice prucia do wrogów zza osłony, tak prawdę mówiąc lekko zwątpiłem, czy ekipa podoła zadaniu. Oj, jakżem niesłusznie stracił wiarę... Vanquish najzwyczajniej zachwyca.

Moda na Halloween przywędrowała do nas stosunkowo niedawno, ale w Stanach późnopaździernikowe szaleństwo związane z dyniami, przebieraniem się oraz wędrówką młodocianych wielbicieli słodyczy od drzwi do drzwi z hasłem "cukierek albo psikus" trwa od lat. Święto jak święto, niemniej sama tematyka budzi we mnie ciepłe odczucia i szczerze żałuję, że w sumie tylko Tim Burton pokazuje ją w sposób, który lubię - a w końcu urocza to okazja, zasługująca nawet na własną grę. Costume Quest powstało jako takie właśnie ukoronowanie niestrudzonej dziecięcej wyobraźni, niezliczonych konkursów czy wymyślnych strojów. Pewnie, iż prostota i krótki czas trwania głównego wątku mogą odstraszyć osoby szczycące się mianem graczy "hardkorowych", ale ja produkcję Double Fine pochłonęłam z radością w ten jeden wieczór.

Raz jeszcze dane mi jest wziąć na warsztat najnowszą odsłonę wiekowej serii, którą wydawca nagle ze wszystkich sił stara się przywrócić do życia. W przypadku Castlevania: Lords of Shadow operacja została przeprowadzona pomyślnie, pacjent przeżył, twórcom należą się duże brawa, zaś fani długo nie odejdą od ekranów i nie poczują się oszukani. Teraz oto z kolei w czytniku mojej konsoli zakręcił się Medal of Honor i po ukończeniu kampanii oraz rozegraniu wielu partyjek po sieci muszę wystawić grze odpowiednią notę… Czy Electronic Arts także może być z siebie dumne? Jak wypadła ekshumacja?

Dostarczyć wygłodniałym hordom „niedzielnych” graczy "siekę" z kolorowymi fajerwerkami, czy też następną kompilację kretyńskich mini-gierek nie jest żadną sztuką. Gdzie nie spojrzeć to na jeden wybitny tytuł przypada garść mało ambitnych maszynek do pieniędzy. Stąd też podjęcie się próby opowiedzenia ciekawej fabuły, w której postacie sprawiają wrażenie realnych, targanych autentycznymi emocjami, zawsze będzie dla mnie w cenie. Przy czym nie samą grą aktorską i historyjkami się żyje, a zatem potrzeba też konkretnej rozgrywki. Na tym polu najnowsze dzieło Ninja Theory nie zawsze potrafi wspiąć się na oczekiwane wyżyny, jednak zachwyca w pozostałych aspektach, co wystarczy, żeby przynajmniej dać szansę porwać się wielkiej "Odysei na Zachód"...

Seria Castlevania uchodzi za jedną z najstarszych i najbardziej popularnych w historii, lecz mimo to nigdy nie miałem konkretnej okazji wczuć się bardziej w to wampirze uniwersum. Na każdą kolejną odsłonę wpadałem dość późno, a co za tym idzie, już pod jakimś względem dana pozycja wydawała mi przestarzała - czy z uwagi na oprawę, czy samą rozgrywkę. W końcu jednak przyszła mała rewolucja, coś raczej rzadkiego w branży - saga porzuciła na pamięć znane fanom realia oraz zrobiła krok w stronę osób, które nie miały nigdy okazji, tudzież chęci, zagłębić się w ten świat. Pojawiło się oto Lords of Shadow.

DeathSpankiem byłam zachwycona. Strasznie nie chciałam, aby się skończył - bo przecież Ron Gilbert nie współpracuje już z Hothead Games, bo nie będzie kolejnej części, bo... Serio, to jedna z gier, których nie da się mieć dość. Dlatego na wieści o DeathSpank: Thongs of Virtue wydałam okrzyk godny Indianina na wojennej ścieżce, a waluta microsoftowa natychmiast została odłożona w portfelu w oczekiwaniu na datę premiery. Od pierwszych chwil z tym tytułem poczułam się jak w domu - ten sam niosący kaganek sprawiedliwości bohater, ten sam humor… Po prostu ten sam geniusz, co w przypadku pierwowzoru.

Gdyby wiecznie wkurzony Kratos w trakcie swoich szaleństw w świecie bogów "przypadkiem" zbałamucił księżniczkę Zeldę, prawdopodobnie Darksiders: Wrath of War stałoby się tym mniej uzdolnionym dzieckiem takiej przygody. W obecnej dobie gier wideo naprawdę trudno o nowatorskie i oryginalne pomysły dla pochłaniających całe hałdy pieniędzy projektów, tak więc growe „bękarty” zawsze będą w cenie. Po miesiącach oczekiwania, teraz także posiadacze PC dostali szansę przygarnięcia do czytników dzieła Vigil Games, które i bez zbytniego wypytywania twórców wyraźnie wskazuje, jakie inne produkcje były najmocniejszą inspiracją (o ile nie główną bazą) dla ukazanej krucjaty Wojny.

Mistrzowska seria strategii turowych – Cywilizacja, doczekała się kolejnej, piątej odsłony. Ta kultowa już gra, stworzona i sygnowana przez samego Sida Meiera, stanowi po prostu pozycję obowiązkową dla każdego wirtualnego fana kierowania nacjami wszelkimi. Jak to możliwe, że po 20 latach nie wyczerpała się formuła tej leciwej produkcji? Za taki stan rzeczy na pewno odpowiedzialna jest jej nieustanna ewolucja. Twórcy szukają nowych rozwiązań oraz ulepszeń, a tym razem zaserwowali nam ich wyjątkowo dużo. Nie obyło się także bez zmian, które rozczarują wyjadaczy poprzednich części, niemniej dla nowych to będzie doskonała okazja na rozpoczęcie przygody z ogólnie uznaną marką.

Żywot marki King’s Bounty rozpoczął się w 1990 roku. Co prawda dwadzieścia lat temu gra została przyjęta raczej chłodno, ale z dzisiejszej perspektywy można śmiało powiedzieć, że stanowi ona fundament produkcji cRPG i strategicznych – była główną inspiracją (a potem konkurencją) między innymi dla serii Heroes of Might and Magic. Od premiery tytułu, co kilka lat ukazywały się nowe epizody, aż do przełomowego, współczesnego King’s Bounty: Legenda, zrealizowanego przez studio Katauri Interactive. Później przyszedł czas na Wojowniczą Księżniczkę i wreszcie Nowe Światy, uważane przez jednych za pełnoprawną produkcję, zaś przez innych za bogaty zestaw dodatków. Bez względu na stanowisko, produktowi warto przyjrzeć się bliżej.

Branie się przez twórców za projekt symulatora, czy to będącego bliskimi prawdy zmaganiami myśliwców bojowych w przestworzach, bądź też realistyczną orką na roli - takie przedsięwzięcia zawsze wiążą się z podwyższonym ryzykiem. Z jednej strony producent musi wziąć pod uwagę, że gotowy produkt może odnieść sukces wyłącznie wśród garstki prawdziwych zapaleńców obranego tematu, a tu z kolei należy liczyć się z ewentualnym zalewem skarg od znawców-malkontentów, którym nie jest łatwo dogodzić. Zespół Codemaster mimo to już od wielu lat para się tym dosyć niewdzięcznym zadaniem, dostarczając z roku na rok coraz to nowsze pozycje wyścigowe, zrzeszające grono wiernych fanów motoryzacji. Tym razem Brytyjczycy spowili grę na licencji Formuły Pierwszej. I cóż - chłopaki naprawdę znają się na fachu.