gaming (strona 206 z 235)

Choć od premiery Red Faction mija niemal dekada, ten tytuł wciąż potrafi pozytywnie zaskoczyć - głównie za sprawą rewolucyjnego niegdyś systemu destrukcji otoczenia. Przebijanie się przez ściany, rozwalanie sufitów i podłóg, a nawet wysadzanie w powietrze całych konstrukcji robi wrażenie dzisiaj, a co dopiero było dziesięć lat temu. Oczywiście na tym zalety gry się nie kończyły, bo doskonale zapamiętaliśmy zapewne również ciekawą fabułę ze swoimi zwrotami akcji, szeroki asortyment uzbrojenia, plus dużo okazji do jego wykorzystania. Nie będę trzymał nikogo dłużej w niepewności - Armageddon zdołał przypomnieć wszystkie walory pierwszej części. To udana strzelanka.

Rodzimy Techland postanowił uraczyć nas kolejną odsłoną wyścigów żużlowych o nazwie FIM Speedway Grand Prix. Seria ukazuje się już od 1999 roku, co świadczy o tym, że mimo wszystko posiada grono oddanych fanów. „Mimo wszystko” – bowiem trzeba jasno przyznać, iż mamy do czynienia z tytułem przeciętnym. Do jego głównych zalet należy pełna licencja od organizacji Benfield Sports International, odpowiedzialnej za tytułową imprezę Grand Prix, w efekcie czego znajdziemy tu cały szereg gwiazd, a także autentycznych obiektów sportowych z całego świata. Na pewno nie lada to atrakcja dla wszystkich maniaków czarnego sportu, lecz poza tym naprawdę ciężko znaleźć w przypadku dzieła tego jakieś pozytywy. Poprzednie części były już średnie, tymczasem „czwórka” jest na ich tle zwyczajnie słaba.

Kojarzycie obraz Upadek Ikara Bruegla? Z premierą Duke Nukem Forever jest trochę jak z przesłaniem zawartym na płótnie tego słynnego dzieła. Z jednej strony mamy do czynienia z wydarzeniem wprost mitycznym, z drugiej zaś życie szarego człowieka toczy się na jego tle absolutnie niezmienionym torem. Tworzona od blisko 15 lat produkcja nie jest rewolucyjna, nie przynosi objawienia, nie za bardzo cokolwiek wnosi do gatunku. Książę zestarzał się i chociaż dalej stara się trzymać gardę, tak obok gumy do żucia zabrakło mu po prostu werwy. Niewielu porzuci swoje zajęcia, aby spojrzeć jak szukająca tyle czasu drogi do słońca legenda twardo uderza o taflę morza zapomnienia. W stronę gromkiego plusku głowę zwrócą tylko fani… wspomnienia z 1996 roku.

Wydane sześć lat temu Fable: Zapomniane opowieści wywołało zamieszanie na scenie komputerowych gier RPG akcji. Mimo kilku niedociągnięć, przeniesiona z konsoli pozycja oferowała wszystko, czego mogli oczekiwać po produkcie fani gatunku. Lionhead Studios przygotowało wciągającą fabułę, przyprawioną sporą dawką humoru, dopracowany system walki oraz wyborów, czy wiele zadań pobocznych. Tytuł sprzedał się niezwykle dobrze. W 2008 roku ukazała się kontynuacja, lecz dostali ją wyłącznie posiadacze Xboksów 360. Na szczęście już „trójka” trafiła (choć z niemałym opóźnieniem) również na PC.

Kiedy PlayStation 2 doczekało się połączenia z "siecią", do usługi miało dostęp relatywnie niewielkie grono użytkowników - wynikało to po części z wysokiej ceny urządzenia o nazwie Network Adapter. SOCOM: U.S. NAVY SEALs było jednym z pierwszych tytułów, które oferowały multi z prawdziwego zdarzenia, jednak przez ciągłe lagi i małą ilość osób chętnych do szarpania online produkt nie odniósł zamierzonego sukcesu. Niemniej kontynuowano temat, tak na PS2, jak potem też PSP. W końcu marka przeskoczyła również na najnowszą stacjonarkę Sony - z mizernym skutkiem. Czy wypuszczone niedawno SOCOM 4: Polskie Siły Specjalne wreszcie konkretnie i pozytywnie zaskakuje?

Podstawą egzystencji każdej konsoli jest jej zróżnicowana biblioteka gier. 3DS od Nintendo póki co pod tym względem nie prezentuje się lepiej od PRL-owskiego warzywniaka, w którym święcą triumfy samotne butelki z octem... Premiera urządzenia zdecydowanie nas nie rozpieściła, jednakże pomocnej dłoni użyczyło Capcom, serwując przenośną edycję ostatniego Ulicznego Wojownika w formie niewiele ustępującej dużemu pierwowzorowi. Nowy sprzęt "Wielkiego eN" może oto pochwalić się nie tylko jedną z najlepszych bijatyk wszech czasów, ale także idealnym pokazem sztuczek 3D.

W systemie Dungeons & Dragons, a szczególnie uniwersum Forgotten Realms, toczyły się przygody w wielu wspaniałych grach - że wspomnę tylko serie Baldur’s Gate, Icewind Dale czy Neverwinter Nights. Nic dziwnego, że wraz z zapowiedzeniem kolejnego tytułu czerpiącego garściami z tak bogatego świata przyszły wielkie nadzieje, chociaż od początku wiadomym było, iż nie powstanie moloch RPG, lecz raptem produkcja zbliżona do Diablo. Jak studio Bedlam poradziło sobie z tak poważnym wyzwaniem? Niezbyt ciekawie…

Niecałe dwa lata temu do Europy trafiła pierwsza gra z serii Dissidia: Final Fantasy. Bijatyka okazała się hitem (sprzedała w prawie dwóch milionach egzemplarzy), nie jest więc żadnym zaskoczeniem, że Square Enix postanowiło iść za ciosem i uraczyło graczy nowym tytułem, o jakże wiele mówiącej nazwie Dissidia 012[duodecim] Final Fantasy. Wedle zapowiedzi, mieliśmy otrzymać podrasowaną wersję pierwowzoru. Zamiast zmieniać rozgrywkę, którą wiele osób uznawało za bliską perfekcji, postawiono na poszerzenie zawartości. Czy to wystarczy, żeby projekt powtórzył sukces poprzedniczki?

Chyba większość graczy, kiedy jest stawiana przed wyborem bohatera, częściej decyduje się wcielić w złoczyńcę. Dlaczego? Cóż, taki oprych nie ma rozterek moralnych, nie kieruje się zasadami, do tego uwielbia pozostawiać za sobą całkowitą demolkę - świetnym przykładem jest tu seria Grand Theft Auto. W każdej części mamy antyherosa, który pomimo dobrych czasem chęci i tak ląduje w szambie. Otwarte miasto jest natomiast zwyczajnie placem zabaw oraz niemym świadkiem jego wybryków. Czy w takim razie stanie po stronie dobra w L.A. Noire ma szansę przyciągnąć przed ekrany tych zepsutych do szpiku kości odbiorców? Tak - przynajmniej samą użytą tutaj technologią.

Od miesięcy gracze byli bombardowani informacjami na temat Wiedźmina 2: Zabójców Królów. Zewsząd stopniowo atakowały reklamy, gra znalazła się na okładkach poczytnych magazynów, mówiło i mówi się o niej wszędzie. CD Projekt wpompował morze kasy, aby uzmysłowić absolutnie wszystkim, tak w kraju, jak też na całym świecie, że oto nadszedł tytuł RPG, który zwyczajnie trzeba mieć w swojej bibliotece. Nie każdemu się taka „nagonka” medialna spodobała, niemniej należy przyznać, iż ze swojego zadania ekipa deweloperska wywiązała się znakomicie. Mamy oto do czynienia z jedną z komputerowych pozycji tego roku, a dla nas Polaków – chyba najważniejszą.

Do sklepów trafił niedawno drugi samodzielny dodatek do znakomitej gry strategicznej Men of War. Podstawka miała swoją premierę ponad trzy lata temu, jako nieoficjalna kontynuacja Faces of War oraz Soldiers: Heroes of World War II i została uznana za produkcję równie dobrą, jak dwie wcześniejsze. Studio Best Way zdecydowało się postawić na bezkompromisowy realizm, co może nie przysporzyło tytułowi "komercyjnego" morza fanów, ale uczyniło go niemal kultowym dla wszystkich użytkowników chcących zasmakować realiów wojny. Na takiej samej zasadzie stworzono udany dodatek Karmazynowy Przypływ, a na całe szczęście również opisywany poniżej Oddział Szturmowy.

Operation Flashpoint wśród konsolowców kojarzone jest głównie ze średnim Dragon Rising, które zawitało w 2009 roku na PS3 oraz Xboksa 360. Jak pamiętamy jednak, marka ta swojego czasu była na ustach wszystkich za sprawą komputerowej części pierwszej. Sukces osiągnięto tu dzięki świeżemu podejściu do tematu strzelanek - postawiono przede wszystkim na wierne oddanie warunków panujących na polu walki. Niestety, przy przerzuceniu gry na inne platformy, seria została wykastrowana z wielu świetnych patentów, które niegdyś uczyniły ją wielką. Czy Operation Flashpoint: Red River przyciągnie na nowo przed ekrany spragnionych wojennej symulacji maniaków?

Pierwsze wzmianki o kolejnym Deus Ex obiegły świat w 2006 roku. Po kilku miesiącach informacja ta została oficjalnie potwierdzona - Eidos Montreal ogłosiło, iż zamierza stworzyć prolog do legendarnej „jedynki”. Jak pamiętamy, przenosiła nas ona do połowy XXI wieku, ukazując świat pogrążony w walkach autorytarnych korporacji i terroryzmie, niewiele jednak mówiąc o wydarzeniach z przeszłości. Bunt Ludzkości odsłoni przed nami wszystkie dotychczasowe tajemnice i ponoć zrobi to w wielkim stylu - mieliśmy okazję się o tym przekonać dzięki wczesnej wersji prasowej PC. Mimo wielu technicznych mankamentów, które do czasu premiery pewnie zostaną usunięte, rozwiała ona wątpliwości, co do możliwości choć częściowego odtworzenia geniuszu pierwowzoru. Warto było czekać te kilka lat - warto poczekać jeszcze chwilę...

Seria Mortal Kombat to już prawdziwa ikona gier wideo, która swego czasu przykuwała uwagę całej rzeszy złaknionych krwi młokosów, jak również poszukujących kozła ofiarnego samozwańczych obrońców moralności. Na przestrzeni lat Smoczy Turniej zaliczał swoje wzloty i upadki, jednak ostatnimi czasy marka z trudem stawała do boju z czołowymi przedstawicielami bijatyk. W końcu intensywnie pomedytowano nad przyszłymi losami projektu, bo idąc śladami Capcomu postanowiono sięgnąć do korzeni, które oto przesadzono do niezawodnego stylu 2,5D. Tak powrócił król salonów gier, zostawiający po sobie więcej rozrzuconych flaków, niż terrorysta detonujący się w lokalnej masarni.

Premiera Darkspore za nami i jak na projekt pod szyldem Electronic Arts to obyło się dziwnie bez większej reklamy. Ale podobnie przebiegał ogólnie cały proces tworzenia gry - wiedzieliśmy, że Maxis zachęcone sukcesem Spore postanowiło spożytkować powstałą przy okazji tego tytułu technologię na RPG w klimatach science-fiction, potem były testy beta. Największą furorę w sieci zrobiła informacja, że przy produkcji pomaga BioWare, co jednak okazało się nie do końca prawdą. Niestety w tym przypadku wyszło na to, że jaki marketing, taki produkt – dzieło może nie zagrzać miejsca na półkach w pokojach graczy.

Nintendo już raz pokazało, że potrafi przemyśleć swoje zamierzchłe porażki, aby z czasem zrehabilitować się, dostarczając nam produkt niepodobny do zapomnianego bękarta. Przykładem może być chociażby Wii, które zwyczajnie powstało z odgrzebanych z czeluści zapomnienia zwłok Power Glove. Jako że reanimowane szczątki zatęchłej rękawicy rozeszły się niczym świeże bułeczki, japoński gigant postanowił po raz kolejny zajrzeć do prywatnej kostnicy, skąd wreszcie wyszperano nieudane dziecko Gunpei’a Yokoi - Virtual Boy’a. Tak spełniły się marzenia firmy o trójwymiarowej, przenośnej konsolce, nie odstraszającej wyglądem wojskowych gogli, tudzież obrazem wyżerającym mózg i wzrok po pięciu minutach zabawy. Czy warto jest zakupić 3DS-a?

Co może zaskakujące, sieciowe potyczki w dwóch pierwszych częściach Gears of War wielu nie przypadły do gustu, a to głównie za sprawą mechaniki rozgrywki, której nie dało się przyrównać do dynamicznych gier FPS. Przez ten fakt porzucano tryb multi i wyrabiano sobie negatywne zdanie na jego temat, zwąc rzecz "festiwalem fikołków ze strzelbą". Nie można się było jednak raczej doczepić do świetnie zaplanowanych lokacji, systemu awansowania, czy zabójczego arsenału. Przez niesmak pozostawiony przez poprzedniczki, na Gears of War 3 czekano po części z uwagi na spodziewany poziom graficzny produkcji. Epic jednak zdecydowało się udostępnić przed premierą tytułu betę trybu sieciowego, chcąc na Live przyciągnąć dotąd opcji multi obojętnych.

Zapewne każdy widział, choćby przelotnie, zmagania tancerzy w kolejnych edycjach programu You Can Dance. Podobało się? Jeżeli chcecie choć trochę poczuć się jak ich elastyczni uczestnicy oraz wyobrazić, że ocenia was znamienite grono specjalistów od wygibasów wszelkich to przygotowane z myślą o Kinekcie Dance Central jest dla Was. Nawiązanie do popularnego programu tanecznego jest nieprzypadkowe, gdyż w promocji gry brała czynny udział Anna Bosak, finalistka pierwszej edycji. Załóżcie workowate ciuchy, podwińcie jedną nogawkę od spodni i wychodźcie na parkiet (w pokoju). Nawet jeśli natura obdarzyła drewnianymi nogami lub nie do końca łapiecie rytm, tak warto spróbować się pobawić, przynajmniej na niższych poziomach trudności.

Pomimo tego, że wydane pod koniec 2009 roku Section 8 szału na rynku nie zrobiło, TimeGate Studios zdecydowało się pociągnąć temat kosmicznego szwadronu uderzeniowego. Zmieniono jednak nieco podejście - zamiast wydawać kontynuację w pudełku, ekipa stworzyła Prejudice z myślą o cyfrowej dystrybucji. W ślad za tym poszła niższa cena - w przypadku edycji pod Xboksa 360 na zakup pozycji wykorzystamy 1200 Microsoft Points. Trzeba przyznać, iż to pozytywnie wpływa na odbiór całego dzieła, które wady swoje ma, ale co chwila przesłania je myśl, ile też dobra tutaj upchnięto. Stosunek wydanej kasy do jakości produktu jest w tym przypadku ponadprzeciętny.

Mówi się, że matka w sytuacji zagrożenia własnego dziecka potrafi niekiedy w przypływie desperacji przekroczyć wszelkie granice ludzkiej wytrzymałości, mogąc przykładowo nawet unieść przygniatające je auto. Liczne Swarmity raczej nie mają tego szczęścia, gdyż ich rodzicielka w powyższej sytuacji wsiadłaby do wozu, wkręciła resztki drącego się w agonii szkraba w koła, a następnie rozjechała pozostałe potomstwo - wszystko zaś w imię dobra roju. Lubicie patrzeć jak chmary niebieskich „Małych Głodów” hurtowo idą na rzeź, podczas gdy nam daje się medale za posyłanie ich na konkretny typ śmierci? To w takim razie Swarm spokojnie ma szanse zaspokoić Wasze chore żądze.

Seria King’s Bounty liczy sobie już ponad dwadzieścia lat, a mimo to wciąż ma się dobrze - chyba można zaryzykować stwierdzenie, że zajmuje ona zasłużone miejsce pośród najlepszych produkcji komputerowych w historii. Dwie ostatnie odsłony sagi to wysoko oceniona Legenda, jak też równie dobry dodatek Wojownicza Księżniczka. Kilka miesięcy temu fani otrzymali do tego pakiet rozszerzeń Nowe Światy, teraz zaś trwają prace nad kolejnym. Całość trafi na rynek z podtytułem Game of the Year Edition i będzie zawierać wszystkie wymienione powyżej pozycje, a poza nimi również kilka nowości.

Seria Dishwasher ma ciekawą historię za sobą. Pomysł na pierwszą grę wziął się stąd, że jej twórca James Silva sam przez jakiś czas po prostu pracował „na zmywaku”. Będąc równocześnie fanem dokonań Bruce’a Lee, jak też mając doświadczenie w programowaniu, stworzył przy użyciu raczkującego jeszcze kilka lat temu XNA bijatykę, którą oto Microsoft postanowił docenić – kontraktem na wypuszczenie jej na Xbox Live Arcade. Dzieło szybko zyskało gromką rzeszę fanów, więc co było robić – no, kontynuację oczywiście!

Nie da się ukryć, że w pewnym momencie marka Need for Speed domagała się nowych rozwiązań, dlatego Electronic Arts musiało zaliczyć postój, przemyśleć wszystkie opcje i ponownie „dać po garach”. Na rynek wypuszczono Shifta, który miał być swoistym powrotem do korzeni serii. Tytuł odniósł nie byle jaki sukces, stąd teraz na półkach sklepowych ląduje jego kontynuacja. Unleashed chce jeszcze wierniej oddać warunki panujące w kokpicie fur, potrafiących w ułamku sekundy osiągać zawrotne prędkości. Pytanie jednak czy „elektronicy” w krótkim czasie zdołali naprawić wszystkie potknięcia poprzedniczki?

Konferencje prasowe organizowane przez firmę CD Projekt na stałe wpisały się już w kalendarz światka graczy oraz dziennikarzy. Pierwsza tegoroczna impreza tego typu odbyła się niedawno w warszawskim klubie Fabryka Trzciny. Oczywiście w sumie nacisk położony został na nadchodzącego wielkimi krokami Wiedźmina 2: Zabójców Królów, który na półki sklepowe ma trafić już przecież w maju, niemniej zademonstrowano także inne premierowe produkty.

W zamierzchłych czasach, kiedy to w naszych domach królowała konsola pieszczotliwie nazywana przez graczy "szarakiem", zaś Square działało jeszcze niezależnie od Enix, narodziła się seria Parasite Eve. Jej dwie pierwsze części sprzedały się bardzo dobrze, podbiły serca konsolowców, jednak potem przez wiele lat deweloperzy nie chcieli się podjąć stworzenia kontynuacji. Dopiero w 2008 roku zapowiedziano The 3rd Birthday na PlayStation Portable. Produkcja niedawno trafiła wreszcie do Europy. Czy fani pognają do sklepów?