gaming (strona 207 z 237)

Turn 10 na szczęście nie zwalnia zbytnio na zakręcie, chociaż za moment wystartuje w lidze nowej generacji sprzętów do grania. Forza Motorsport 4 pokazuje, że udaną serię dało się usprawnić, upiększyć oraz urozmaicić o nowe, nie dorzucane wyłącznie na doczepkę elementy jeszcze na Xboksie 360. I chociaż widać, podobnie jak niedawno w przypadku Gears of War 3, iż moc sprzętu ogranicza już w pewien sposób deweloperów, czapki z głów dla twórców. Otrzymaliśmy produkt dopracowany tak graficznie i grywalnościowo, jak także pod kątem społecznościowym. Niestety nie ustrzeżono się kilku zastanawiających wpadek, co niemniej nie zmienia obecnie nic w tabeli lidera konsolowych projektów wyścigowych – na pierwszym miejscu wciąż umiejętnie zajeżdża drogę rywalom Forza…

Nieczęsto pojawiają się takie gry, które budzą gorące emocje w sercach nie tylko fanów elektronicznej rozgrywki, ale również zagorzałych „komiksiarzy”. W Batman: Arkham City pokładałem spore nadzieje - chociaż Rocksteady Studios nie trzymało się przecież za blisko materiału źródłowego w wydanych dwa lata temu przygodach Mrocznego Rycerza w azylu dla szaleńców, tak podeszli do postaci zamaskowanego Wayne’a z rzadko spotykanym, należytym jej szacunkiem i czcią, równocześnie popisując się znajomością tematu. Bezpośrednia kontynuacja przebija pierwowzór niemal w każdym względzie, stanowiąc tak potrzebny pomnik dla prawdziwego Batmana, którego DC Comics pożegnało we wrześniu tego roku…

Studio Avalon Style Entertainment działa w temacie wyścigów terenowych nie od dziś - ta ekipa ma na swoim koncie między innymi UAZ Racing 4x4 czy 4x4: Hummer. Oba tytuły poza Rosją mało znane i odebrane chłodno, od premiery ostatniego z nich sporo się jednak zmieniło. Przede wszystkim producent został zakupiony przez 1C Company, co dało deweloperom zupełnie nowe możliwości rozwoju. Świeży właściciel marki postanowił wprowadzić w życie zasadę „do trzech razy sztuka” oraz wypuścić na rynek kolejną odsłonę serii, znaną u nas jako Off-Road Drive: Rajdy Bezdroży. Przepis na sukces miał być prosty, a sprowadzał się do połączenia różnorodności z realizmem. W świecie gier ta zasada sprawdza się niemniej bardzo rzadko i podobnie jest w tym wypadku - nowa ścigałka czasem pozytywnie zaskakuje, lecz do hitu jej daleko.

Podczas gdy posiadacze PS3, z w większości wstępnie wyrobionym zdaniem o Dark Souls po ograniu Demon’s Souls, wypatrywali z zapartym tchem (albo nie, jeśli produkcja ich zirytowała) duchowego spadkobiercy nieoczekiwanego hitu FromSoftware, fani Xboksa 360 nie za bardzo wiedzieli, czego się spodziewać. Dotąd na nowej platformie Microsoftu nie mieli bowiem do czynienia z takiego rodzaju dziełem. U podstaw czerpania radości z rozgrywki stoi tu jedna sprawa, którą pozwolicie, że przełożę na sytuację życiową – wolicie podboje miłosne łatwe, czy stawiające wyzwanie? Nie szybki „zysk”, a oto raczej mozolne odkrywanie w przeciwnym wypadku niedostrzegalnego piękna? Mroczne Dusze spodobają się tym podążającym zazwyczaj trudniejszą ścieżką…

id Software to ekipa, która w latach 90-tych zasłynęła produkcjami nie tylko wyznaczającymi standardy tytułów z nurtu FPS, ale również w tych czasach swojej świetności przodująca w wykorzystaniu najwydajniejszego dostępnego na rynku sprzętu. Dodajmy do tego ogromny wpływ na popularyzację szarpania w sieci oraz rodzącą się dopiero wówczas scenę zawodowego grania, a będziemy mieli szerszy obraz tego, czemu studio dotąd liczy się w branży. Aż trudno uwierzyć, że ostatnim projektem ekipy z Teksasu była wydana w 2004 roku trzecia część Dooma... Cóż – po drodze mieliśmy liczne zmiany. Firma znacznie się rozrosła, została przejęta przez ZeniMax, a z oryginalnego składu pozostał raptem John Carmack, czuwający wiele miesięcy nad swym Rage. Czy warto było czekać na tę strzelankę w postapokaliptycznym świecie?

Jestem ogromnym fanem gier, w których należy się bronić przed kolejnymi falami wrogów, po drodze rozbudowując różnorakie fortyfikacje i pułapki, a że jeszcze za młodu sporo siedziałem w temacie papierowych produkcji RPG tak do czekania na najnowsze dzieło Robot Entertainment o wdzięcznej nazwie Orcs Must Die! namawiać mnie nikt nie musiał. Osoby nie od dzisiaj dłubiące przy Age of Empires polecały wypatrywać tytułu rozbudowanego, z mocno wyczuwalną nutką taktycznej rozgrywki. Cóż, z produktem ubawić się można naprawdę świetnie, acz wypada wziąć pod uwagę, że chociaż oferuje on dużo, w większości mamy do czynienia z pewnego rodzaju „zapychaczami” uwagi.

Prowadzenie zbitki rtęci przez przekombinowane plansze – brzmi znajomo? Może dlatego, że marka Mercury jest obecna na rynku od ładnych kilku lat. Produkcja, która zadebiutowała niegdyś z powodzeniem na platformie PSP ostatnio doczekała się edycji HD, tfu! - Hg pod Xbox Live Arcade. Cena 400 Microsoft Points przyznacie kusi niezwykle, pytanie tylko, czy to nie podejrzanie mało, jak za nową gierkę. Cóż, tytuł furory na cyfrowym rynku nie zrobi, niemniej jeśli ktoś ma luźne „końcówki” na swoim koncie i lubi wyzwania zręcznościowo-logiczne, tak można się dziełem Ignition zainteresować.

W wielu przypadkach trzecie odsłony serii niestety schodziły z drogi wydeptanej przez poprzednie i szły w las. Okazuje się, że nie tak łatwo w udany sposób zwieńczyć trylogię, a szczególnie, gdy sama kontynuacja bardzo wysoko ustawiła poprzeczkę. Epic Games w przypadku Gears of War 3 dobrze wybrnęło z ewentualnych kłopotów, nie starając się udziwniać niczego na siłę, nie chcąc powtarzać się zbytnio, usprawniając elementy, na które narzekano plus te wielbione także. W rezultacie otrzymaliśmy po prostu przemyślany projekt – gra nie powinna zawieść nikogo, jeśli nie nastawiał się na rewolucję.

Red Orchestra: Ostfront 41-45 bazowało na jednej z wielu modyfikacji Unreal Tournament 2004 i chyba mało kto spodziewał się, iż gra odniesie duży sukces, zarówno jeśli chodzi o ilość sprzedanych egzemplarzy, jak też uznanie wśród krytyków… Było to możliwe nie tylko dzięki wciągającej rozgrywce, ale również świeżemu podejściu do pierwszoosobowych strzelanek wojennych. Twórcy zrezygnowali z fajerwerków oraz widowiskowości w stylu Call of Duty, aby postawić na bardziej „nieociosaną” walkę. Spektakularne, dynamiczne akcje ustąpiły miejsca mozolnym starciom, w których (zgodnie z realiami) zaledwie ułamek wystrzelonych pocisków trafia w cel. Identyczne podejście towarzyszy drugiej części produkcji, Bohaterom Stalingradu. Niestety, momentami odnosi się wrażenie, że wykonanie jest tu równie surowe, co klimat tytułu...

Na Xbox Live Arcade pojawiła się niedawno kolejna klasyczna pozycja, którą posiadacze konsoli SEGA Saturn doskonale kojarzą jak nie z samej dynamicznej rozgrywki, to przynajmniej sporej „kultowości” - sprowadzającej się do osiągania przez grę na oryginalnym nośniku wybitnych kwot na internetowych aukcjach. Strzelanka Radiant Silvergun powraca oto w cyfrowej, udoskonalonej graficznie wersji na konsolę Microsoftu, z miejsca przynosząc ten cenny powiew nostalgii. Jeżeli lubiliście poruszać się stateczkiem w gęstym deszczu ognia przeciwnika, tudzież dopiero odkrywacie z radością cały gatunek, pozycja ta zapewni Wam wiele chwil emocjonującej zabawy.

Po udanym Oddziale Szturmowym, Best Way sprezentowało niedawno graczom trzeci samodzielny dodatek do znakomitej strategii wojennej Men of War - tym razem poświęcony starciom w Wietnamie. Deweloperzy tradycyjnie oferują fanom serii możliwość wcielenia się w obie strony konfliktu – pokierujemy zarówno wojskami USA, jak też wietnamskimi, operującymi w ścisłej współpracy z sojuszniczym ZSRR. Każdy nieprzemyślany ruch potrafi standardowo doprowadzić do klęski, ale w omawianej odsłonie poziom trudności jest dodatkowo wyjątkowo wysoki z uwagi na oddanie nam pod komendę niewielkich oddziałów, składające się raptem z kilku żołnierzy - to radykalne odejście od konwencji poprzedniego rozszerzenia, oferującego masowe zmagania w kooperacji. Rozwiązanie to z góry wpłynie na mniejsze zainteresowanie produktem niedoświadczonych strategów, ale także starzy wyjadacze niekoniecznie poczują się w pełni usatysfakcjonowani…

Do czasu Call of Juarez: Więzów Krwi nie zwracałem na dzieła Techlandu większej uwagi. Potem się jednak chyba zwyczajnie zakochałem. Uwierzyłem tak w talent programistyczny ekipy, jak również ich zdolności do wciągnięcia gracza w pewną przemyślaną historię, przy równoczesnym zapewnieniu mu co krok świeżych porcji wrażeń. Oczywiście, że czekałem więc na Dead Island! Otoczony malkontentami, nie ufającymi w sukces tworzonej dosyć przydługo produkcji, która pojawiała się i znikała w mediach, trzymałem stale za nią kciuki. Przy odpalaniu tytułu drżały mi ręce. Historia zapowiadała się dobrze…

Wydane jakiś czas temu na Xbox Live Arcade Torchlight niezwykle pozytywnie nastawiło mnie do wszelakich „staroszkolnych” RPG akcji na konsoli, kiedy więc ekipa Certain Affinity zapowiedziała swoją próbę zmierzenia się z tematem pod postacią Crimson Alliance niecierpliwie wypatrywałem tytułu. Sporo było mowy o dynamicznej rozgrywce, wciągającym oczyszczaniu lochów w kilka osób, ciekawej historii i ogólnym braku nudy. Produkcja zadebiutowała wreszcie niedawno, a ja zabrałem się za dogłębne jej ogrywanie. Jak się szybciutko okazało, ostatecznie z obiecanek pozostały wyłącznie cacanki…

Żyjemy w czasach, kiedy to żeby produkt zaistniał na rynku i został dobrze odebrany przez graczy, obowiązkowo musi on mieć wspaniałą grafikę, fabułę, klimat, a do tego wszystkiego najlepiej by przede wszystkim reprezentował poważaną na całym świecie markę, którą każdy z miejsca skojarzy. Naprawdę rzadko możemy napotkać bardzo dobrze rokującą pozycję niezależną. Na szczęście sytuacja stopniowo ulega poprawie, czego wyrazem są ostatnimi czasy chociażby Limbo, Super Meat Boy czy Braid, pokazujące, że przecież również „serce” się liczy. Bastion jest tego kolejnym, doskonałym przykładem.

Niewątpliwie ciężko jest mierzyć się z legendą – a seria Deus Ex do wielce uznanych należy. Ale Eidosowi wziętemu pod skrzydła przez Square Enix, pomimo obaw miłośników cybernetycznej sagi, przeszczepienie założeń rozgrywki sprzed lat na współczesny growy grunt udało się nieprzeciętnie. Human Revolution zapewnia bite godziny wyśmienitej zabawy tak tęskniącym za klimatem klasyków Ion Storm, jak też młodzieży niechętnie spoglądającej w przeszłość. I chociaż tytuł ten rewolucyjnym wcale nie jest, nikt nie powinien pożałować jego zakupu – nawet wychowani na prostych strzelankach.

Hard Reset to zapowiedziana niedawno dosyć niespodziewanie, nowa polska produkcja, osadzona w mrocznej przyszłości, gdzie to ludziom zagrażają wszelkiej maści maszyny, którym stoimy na drodze do dalszej ewolucji… Tytuł FPS jest wielkim debiutem rodzimego zespołu Flying Wild Hog - w jego skład wchodzą między innymi byli pracownicy People Can Fly, CD Projekt RED oraz City Interactive, więc nadzieje na udaną pozycję są spore. Na krótko przed premierą mieliśmy okazję sprawdzić w akcji testową porcję kodu tej staroszkolnej strzelanki w cyberpunkowym świecie – całość stanowi mieszaninę Painkillera i Dooma 3, ze szczyptą Deus Ex. Czy jest na co czekać?

W ramach cotygodniowej rozrywki weekendowej proponujemy Psypan - prostą w zasadach i łatwą w opanowaniu produkcję logiczną wymagającą od gracza sporej spostrzegawczości, szybkiego myślenia oraz zmysłu przewidywania i planowania swoich kolejnych ruchów.

Bardzo nie lubię, kiedy deweloper obiecuje jedno, a ostatecznie gracz dostaje coś innego. Po Insanely Twisted Shadow Planet spodziewałem się może trochę gruszek na wierzbie, lecz raz, że za stronę graficzną odpowiada nie byle kto, bo Michel Gagné (znane w świecie komiksów oraz filmów animowanych nazwisko), dwa zaś – przez lata strasznie nakręciły mnie premierowe materiały przedstawiające ten mały-duży projekt. Dziś wiem już, iż z niewiadomego powodu spora porcja rozwiązań ze zwiastunów nie została zastosowana w wersji finalnej. Ma się wrażenie nagłego okrojenia produkcji tak, że o niezwykłym, ciężkim klimacie pierwotnych założeń świadczy wyłącznie tytuł…

Niebezpieczne produkty uboczne tajnych eksperymentów, na własną rękę dające nogę (tak, tak, efekt poplątania kończyn absolutnie zamierzony) z laboratorium? Wystarczy wspomnieć elementy fabularne jakiejkolwiek pozycji klasy B, aby wiedzieć, iż coś takiego nigdy nie kończy się dobrze. Chociaż może jednak należałoby wziąć małą poprawkę na kwestię rodzaju spotkania z wyżej wspomnianym obiektem – twarzą w twarz faktycznie nieprzyjemnie, ale dla nas, z panelem ochronnym w postaci ekranu telewizora... No niebo pod palcami, spoczywającymi nerwowo na przyciskach joypada. Oto Ms. Splosion Man, stworzone przez pokręcone nie tylko z nazwy studio Twisted Pixel!

Kiedy na tegorocznym E3 Tsudo Kunoda zaprezentował światu Kinect Fun Labs, czyli kącik w menu konsoli, dzięki któremu w zaciszu własnego domu mieliśmy oto dostać możliwość sprawdzenia najnowszych rozwiązań z wykorzystaniem sensora Microsoftu, a w dodatku całkowicie za darmo, wielu zwyczajnie się ucieszyło. Otrzymaliśmy skromny zestaw aplikacji, mających na celu zademonstrowanie nam (oraz naszym znajomym), że ruchowo-głosowa technologia ma przed sobą świetlaną przyszłość. Szkoda tylko, że o ile na scenie głównej targów wszystko prezentowało się nieziemsko i dokładnie, tak w rzeczywistości sprawy nie mają się wcale tak super różowo…

Zapewne wielu graczy, głównie ci starszej daty, pamięta, że pod koniec 2000 roku ekipa Rogue Entertainment dała nam na PC grę American McGee's Alice, w której to produkcji wcielaliśmy się w tytułową bohaterkę, co to książkowym wzorem wpadła do króliczej nory - i przemierzaliśmy mroczny świat baśni, ćwiartując charakterystycznych nieprzyjaciół, skacząc po platformach oraz odkrywając… prosty jak instrukcja obsługi cepa wątek. Tytuł do wybitnych nie należał, ale wielu wypatrywało kontynuacji. Doczekali się jej niedawno, po 11 latach. Postać główna się nie zmieniła, założenia ogólne także nie, niemniej skupiono się na rozwijaniu fabuły ponad hasanie sobie i zarzynanie kogoś.

Wbrew temu, co sugerowałaby nazwa gry, Magic: The Gathring – Duels of The Planeswalkers 2012 nie jest pozycją prosto z przyszłości, a raczej ulepszoną edycją tytułu, który pojawił się na rynku niecałe dwa lata temu. Absolutnie nie wpływa to na fakt, że fani kultowej karcianki wreszcie nie będą mieli za bardzo na co pomarudzić, bo zmian na lepsze w tej wersji mamy całkiem sporo. Jeżeli pojedynkujecie się przy stołach zawodowo, konsolowa czy komputerowa odsłona zabawy Was zapewne bardziej nie zainteresuje, lecz osoby inwestujące skromniejsze kwoty w kolejne zestawy kart, czy wręcz mające raptem jedną, zużytą talię, zakup cyfrowego odpowiednika gry powinien...

Ogólna fascynacja zombie trwa. Wciąż powstają nowe filmy, książki oraz gry, traktujące o zmaganiach niedobitków ludzkości z różnej maści nieumarłymi – do nurtu należy również niedawno wydane Trapped Dead od niewielkiego niemieckiego studia Headup Games. Ekipa ma na swoim koncie już kilka przeciętnych tytułów, acz najbardziej znanym pozostaje chyba nigdy nie wypuszczona w Polsce strategia APOX. Najnowsza propozycja studia jest reklamowana otwarcie jako „taktyczna gra akcji z licznymi elementami grozy i zaskoczenia”, a jeszcze dochodzą do tego stwierdzenia w stylu „mrożąca krew w żyłach”. Cóż, reklama brzmi na pewno zachęcająco, szczególnie że wielu użytkownikom urósł apetyt z racji zbliżającej się premiery polskiego Dead Island. Niestety, na dobrym początkowym wrażeniu się kończy…

Ludzie z Monolith Productions w dzieciństwie zapewne ukręcili głowę niejednej posiadanej zabawce, bo w dorosłym życiu na grę przelali wiele przerażających wizji. W 2005 roku spod ich dłuta wyszła seria, która urosła do miana cenionej marki – strzelanka FPP F.E.A.R. Pierwszoplanową rolę odgrywała tu złowroga Alma o długich kruczoczarnych włosach, wzorowana nieco na postaciach z japońskich filmów grozy. Wypuszczone kilka lat później Project Origin zaniżyło jednak loty w stosunku do pierwowzoru i ostatecznie prace nad trzecią częścią oddano Day 1 Studios. Ekipa ma za sobą Fracture czy konsolowego „Stracha”, stąd nie było z początku obaw o ogólną jakość produkcji. Ale premierę ciągle przekładano… W końcu projekt ujrzał światło dzienne – jak wyszło?

Ponad rok temu IQ Publishing zdecydowało się wprowadzić na polski rynek grę Machinarium, co było dla wielu strzałem w dziesiątkę. Ta niepozorna produkcja zachwyciła graczy kunsztem wykonania, oprawą oraz innowacyjnymi pomysłami twórców. Od niedawna ten sam wydawca oferuje nam The Tiny Bang Story – debiutancką przygodówkę typu Point & Click od studia Colibri Games, która ma być tak samo nowatorska, jak tamten logiczny produkt. Znajdujemy tu ciekawe zagadki, piękną ręcznie rysowaną grafikę, a także rzecz jasna klimatyczną muzykę. Deweloperzy z pewnością zdołali stworzyć unikalny klimat - niemniej do miana arcydzieła trochę tytułowi jednak zabrakło...