gaming (strona 208 z 235)

Po sukcesie, jaki odniosło naprawdę niezłe Call of Juarez: Więzy Krwi wszystko wskazuje na to, że Techland nabrał wiatru w żagle. Z jednej strony Ubisoft, z drugiej współpraca z Deep Silver, dzięki któremu na rynek trafiło również dobrze przyjęte Nail’d. Niebawem czeka nas do tego wesołe wybijanie w pień zombiaków, czyli Dead Island, a nie jest to jedyna gra napędzana przez piątą już wersję autorskiego silnika firmy - Chrome Engine. We wrocławskiej siedzibie Techlandu wzięliśmy oto udział w pokazie nowego Call of Juarez.

Od zawsze miałem wyjątkowo „niedzielne” podejście do gatunku bijatyk – aby świetnie się bawić wystarczyło mi opanować podstawy danego systemu, co zazwyczaj było dostatecznym wymogiem do imprezowego obijania sobie cyfrowych facjat. Stąd też od niepamiętnych czasów wzdrygałem się na samą myśl o „mordoklepkach” 2D, które w większości wypadków oczekiwały większego zagłębienia się w meandry bezlitosnej mechaniki, wraz z makabrycznym kręceniem kół, zygzaków oraz całej reszty akrobacji na przeklętym kontrolerze. A Marvel Vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds niczym za dotknięciem magicznego kopniaka w splot wyleczyło mnie z tej nienawiści, czy nawet uzależniło od dziennej porcji rozpaczliwego machania arcade stickiem.

Test Drive Unlimited 2 w wersji beta miałem okazję wypróbować jakiś czas temu. Choć odniosłem wrażenie, iż testowany materiał jest dla serii w pewien sposób przełomowy, wolałem się wstrzymać z jego entuzjastyczną oceną - a to dlatego, że o ile poprzednio stawiało się na rewolucję pod sztandarami realizmu, „dwójka” zdecydowanie od tego odchodzi, wprowadzając istotne zmiany w modelu rozgrywki. Ekipa Eden Studios dała się zwieść panującym od kilku lat społecznościowym trendom i znalazła dla nich ważne miejsce w swoim najnowszym tytule. W efekcie, same wyścigi zostały paradoksalnie tylko jednym z jego elementów… Tak, nowe oblicze serii niekoniecznie ucieszy oddanych fanów. Ale też z pewnością przyciągnie do siebie kilku nowych.

Trzy lata. Praktycznie tyle czasu musieli wycierpieć w niewiedzy fani człapiących mózgojadów, aby niczym reanimowane zwłoki powrócił na usta całego świata temat Dead Island. Wszyscy zapewne dalej mają przed oczami widok małej dziewczynki, której ostatnie sekundy życia zmontowane w fenomenalny zwiastun poruszyły nawet tych największych twardzieli w naszej branży, pozostawiając z jednym, kluczowym pytaniem – czy ekipa Techlandu będzie potrafiła doprowadzić do równie potężnej martwicy mózgu gotowym dziełem? Cóż, widzieliśmy grę na własne oczy i choć niczyje potomstwo w trakcie prezentacji nie tąpnęło z telemarkiem o ziemię, tak przekonano nas, że konkurencję czeka solidne spotkanie z ceglanym murem rzeczywistości, ustanawiającym nowe poprzeczki dla przesyconego zombie gatunku horroru.

Nintendo w końcu postanowiło pokazać swoją nową przenośną konsolę 3DS także w Polsce i zaprosiło oto grono rodzimych dziennikarzy na konferencję odbywająca się w warszawskim Instytucie Wzornictwa Przemysłowego. Wystrój sali był na wskroś nowoczesny, co nieco mogło dziwić wszystkich zagorzałych fanów firmy, przyzwyczajonych do dotychczasowej „słodkiej” oraz nieco dziecinnej estetyki przez nią preferowanej. Niebieska neonowa poświata, podświetlone napisy, ubrane na biało hostessy plus iście industrialna otoczka wskazywały, że nowy produkt chce trafić do „poważnych” konsumentów.

Rok 2011 będzie kolejnym okresem, kiedy to PlayStation 3 zaleje fala tytułów tworzonych z myślą wyłącznie o platformie Sony i choć większość z nich jest kontynuacjami, zapowiadają się niesamowicie. Trzecie Uncharted, czy drugie InFamous pojawią się dopiero za kilka miesięcy, ale oficjalna premiera najnowszego dzieła Guerrilla Games już za rogiem. W wypowiedziach panowie z holenderskiego studia nagminnie starają się nam udowodnić, że zdają sobie sprawę ze wszystkich wpadek Killzone 2. Czy w takim razie trzecia odsłona serii faktycznie okazała się produktem pod każdym względem dopracowanym?

Gdy pierwszy raz ujrzałem oryginalne LittleBigPlanet wiedziałem, że Media Molecule w przebłysku geniuszu wręczyło Sony maskotkę z prawdziwego zdarzenia, którą firma mogłaby spokojnie przez następne lata reklamować swoje konsole. Uroczy projekt zabawkowego świata Sackboy’ów wielu zachwycił magią ukrytą pod powłoką niebywałej przystępności i prostoty - aczkolwiek gra mimo wszystko dosyć szybko ujawniała prawdziwe oblicze, w postaci warsztatu dla domorosłych deweloperów. Twórcy, wbrew własnym obietnicom, zadecydowali, że podołają zadaniu dostarczenia pełnoprawnej kontynuacji przygód szmacianych ludzików. Dostaliśmy produkt sprawiający wrażenie przerośniętej „łatki”, nie do końca zasługujący na dumne „2” w tytule.

Przenośne platformy to istny raj dla zatwardziałych zwolenników wszelakich tworów typu „wskaż i klikaj”, gdzie gatunek daleki jest od wyzionięcia ducha. Tym bardziej niezmiernie cieszy mnie świadomość, że nawet z nieuchronnie zbliżającą się premierą 3DS-a, twórcy z uporem maniaka mają jeszcze ochotę zasilać garściami naprawdę całkiem porywających pozycji usuwającego się z wolna w cień Dual Screena. Co z tego, że Ghost Trick: Phantom Detective zadebiutowało w Kraju Kwitnącej Wiśni w lipcu ubiegłego roku – liczy się to, iż u nas od niedawna jest czym troszkę złagodzić nieuchronną posuchę dobrych przygodówek, która na początku dopadnie nadchodzący sprzęt Nintendo...

Choć mierzi mnie kupowanie gier za pośrednictwem cyfrowej dystrybucji - ze względu na brak możliwości inhalowania zapachu świeżo nabytej pozycji, to nie umiem odwrócić się od bezkresu nietuzinkowych pomysłów zalegających na PSN i Xbox Live. Mięsne ludziki ratujące ukochaną od złowieszczych płodów z wąsem, drób-kamikaze toczący wojnę z pozbawionymi kończyn wieprzami, czy wydłużający się Noby Noby, zwiększający tym sposobem rozmiary galaktycznej dziewczynki - ech... Magicy z nieskażonego zbytnio popularną"papką" Double Fine też dołożyli swoją cegiełkę do tego muru bezcennego absurdu, dając nam projekt o gadających matrioszkach, żyjących w Wiktoriańskiej erze rozkwitu przemysłu. Z obowiązkowym wyzyskiem dzieci przerzucających hałdy węgla.

Od momentu wypuszczenia na rynek pierwszego pada DualShock minęło już 14 lat. Przez ten czas, poza Nintendo, firma Sony rozpoczęła rywalizację z innym rynkowym kolosem - Microsoftem. Choć japoński koncern wprowadzał pewne poprawki do swojego sprzętu, nadal kontroler nie różnił się za bardzo od jego wcześniejszych wersji. Po DualShock, DualShock 2 i w końcu po DualShock 3 widać, że mieszkańcy Kraju Kwitnącej Wiśni uwielbiają symetrię. Gigant z Redmond obrał inną ścieżkę. Pad do Xboksa 360 jest może brzydki, ale po części bardziej funkcjonalny - mając w domu obie maszynki do grania, zaczyna się odczuwać pewien dyskomfort podczas szarpania na platformie Sony. Tu z pomocą przychodzi Power A ze swoim Pro Elite Wireless Controller.

Kiedy Two Worlds trafiło na półki sklepowe, mieliśmy co do produktu spore oczekiwania - wynikały one z przepięknych obrazków udostępnianych przez Reality Pump oraz całego stosu obietnic. Niestety szybko okazało się, że przy kadrach dłubali jednak graficy, a tytuł nie oferował wielu z zapowiedzianych elementów. Na domiar złego, odegranie postaci powierzono wyjątkowo słabym aktorom, którzy "głosowo" wypadli koszmarnie. Mimo to znaleźli się gracze, którzy zdecydowali się wejść w ten świat i bardzo się im się on podobał. To zmobilizowało polskie studio do zakasania rękawów i stworzenia... dodatku.

Po wydaniu przez AMD Radeonów HD 6800, NVIDIA miała nie lada problem - rywal "zamieszał" na lukratywnym rynku kart graficznych ze średniego segmentu cenowego. Na polu boju pozostały praktycznie tylko sprzęty na układzie GeForce GTX 460 OC, który jeszcze był w stanie oprzeć się „czerwonej” konkurencji. Należało szybko wprowadzić produkt mogący odbudować reputację firmy. Mając już fundament w postaci układu Fermi, naukowcom z Santa Clara udało się dość szybko i skutecznie przeprojektować pierwotny układ na potrzeby nowej serii kart graficznych. Powstał chip GF110, napędzający bohaterów naszego testu - GeForce’a GTX 570 oraz GTX 580.

Chociaż po Mirror's Edge oraz Dead Space myśleliśmy już, że Electronic Arts pójdzie bardziej w stronę oryginalnych produkcji, sukces dzieła EA Redwood Shores zapalił światełko w skarbcu firmy i tak wrócili do pierwotnego planu wykorzystywania udanej licencji do granic możliwości. Obok pierwszej części kosmicznego koszmaru, pojawiła się ogromna ilość gadżetów w postaci figurek, książek, komiksów, a nawet filmów animowanych. Wkrótce na konsolę Nintendo Wii zawitało Dead Space: Extraction – przedstawiciel gatunku strzelanek na szynach. Następnie było jeszcze Ignition, acz raczej nie warto o tej pozycji wspominać... Teraz, dwa lata od czasu pojawienia się na półkach sklepowych „jedynki”, mamy wreszcie zaś okazję poznać dalsze losy Isaaca...

Ach, jakże nieprzewidywalny jest świat gier! Jeśli wszystko poszłoby tak, jak zakładaliśmy nie tak dawno to niniejsze zestawienie mielibyśmy z głowy... Ale oczywiście nic nie jest nigdy proste. Ostatecznie nasze wyobrażenia zeszłego roku nie rozbiły się niemniej z jakimś ogromnym trzaskiem o twardy bruk rzeczywistości, bowiem całe cztery pozycje z dziesięciu, które typowaliśmy 12 miesięcy temu, faktycznie okazały się produktami według nas przebojowymi.

Top Spin 4 już w marcu zawita na konsolach – mieliśmy okazję sprawdzić tytuł w akcji przed premierą. Poprzednia część, wydana w 2008 roku, zaliczała się do pozycji trudnych, które stawiały na pełną kontrolę nad zawodnikiem oraz piłką, niestety kosztem skomplikowanego sterowania. Skutkiem ostrego potraktowania mniej uzdolnionych i zdeterminowanych miłośników rakiet było to, że produkt nie miał jakoś wielce zadowalającej sprzedaży, pomimo wysokich not w recenzjach. Studio odpowiedzialne za "trójkę" wkrótce rozwiązano, zaś część pracowników przeszła do 2K Czech - autorów obecnej odsłony. Czy stawiają na większa dostępność, nie tracąc przy tym na "głębi"?

Bomberman - czy istnieje na świecie zaprawiony w bojach gracz nie kojarzący nazwy? Nie znający sympatycznego ludzika z wielką głową oraz zamiłowaniem do kryminału? Tak, White Bomber bliski jest założenia pasiaka i oglądania świata zza żelaznych firanek… Cytując za kodeksem karnym, artykuł 164 paragraf 1: „Kto nieostrożnie obchodzi się z materiałami wybuchowymi, łatwo zapalnymi lub substancjami promieniotwórczymi, albo wykracza przeciwko przepisom o wyrobie, sprzedaży, przechowywaniu, używaniu lub przewożeniu takich materiałów, podlega karze aresztu, grzywny lub karze nagany.” Hudson najwidoczniej za nic ma obowiązujące przepisy, bo w mniej więcej rocznych odstępach raczy nas kolejnymi pozycjami spod znaku B jak Bomba. Na Xboksie 360 Bomberman Live zadebiutowało w roku 2007, szybko podbijając serca wielbicieli eksplozji. Teraz przyszedł czas na Battlefest - czy warto sprawdzić?

Seria Test Drive doczekała się już kilkunastu edycji. Swoisty, współczesny przełom stanowiła ostatnia jak dotąd cześć wyścigowej sagi, czyli wydane na PC w 2007 roku (a konsolach ciut wcześniej) Unlimited. Rosnąca popularność gier sieciowych wpłynęła na decyzję Eden Studios, by także ich dzieło zostało zoptymalizowane pod rywalizację wieloosobową. Co więcej, pociągnęło to za sobą również wprowadzenie skromnej możliwości personalizacji własnej postaci. Udało się - projekt odniósł spory sukces. Naturalne więc, że twórcy postanowili pójść tym tropem jeszcze dalej, znacznie rozbudować aspekt społecznościowy produkcji, a tym samym dostarczyć zainteresowanym dużo więcej wrażeń, niż w poprzedniej części. Wersja testowa Unlimited 2, którą mieliśmy okazję ostatnio sprawdzać, wskazuje, że swego słowa dotrzymali.

Pamiętacie salony gier? Niepowtarzalną atmosferę rywalizacji, powietrze gęste od emocji, grzechot żetonów, charakterystyczne hałasy oraz gapiów leżących szarpiącym na plecach, rzucających wskazówki, co do przejścia kolejnego etapu? Ostatnio często wracam pamięcią do przeszłości, więc też coraz bardziej lubię wszelkiego rodzaju „odświeżanki” - o ile tylko odgrzewany kotlet charakteryzuje się równie dobrą jakością, jak oryginał... Splatterhouse po raz pierwszy ukazało się na automatach w 1988 roku, dając początek całej serii produkcji. Połączenie chodzonej bijatyki z krwistymi elementami horroru świetnie sprawdziło się w „grajbudach”, ale wysiłki zmierzające do przeniesienia tego na domowe systemy z reguły nie wychodziły marce na dobre. Mamy XXI wiek, a Namco Bandai, chcąc zapewne zdążyć przed niedalekim końcem swiata, decyduje się na jeszcze jedną próbę. Czy prosta nawalanka sprawdza się w dzisiejszym świecie zaawansowanej techniki?

Po hurtowo wykupywanym przez graczy, dwuwymiarowym występie wąsatego hydraulika w postaci New Super Mario Bros., ze sporym niesmakiem obserwowałem zapowiedzi kolejnego zalewu „płaskich” owoców bezlitosnego dojenia znanych marek Nintendo. Wierni fani, zamiast godnych podziwu rewolucji w poszczególnych seriach, zostali skarmieni tanimi wyciskaczami pieniędzy, do których podchodzę ostatnimi czasy ze sporą dozą rezerwy. Tym większe okazało się moje zaskoczenie, gdy jeden growy rodzynek niedawno zakręcił się u mnie w czytniku, momentalnie przywracając wspomnienia najwspanialszych chwil spędzonych jako smarkacz z padem od SNES-a w dłoni. Donkey Kong Country Returns to żywy dowód na to, że „Wielkie eN” autentycznie wie, jak przywracać do życia kilkunastoletnie „truchła”, żeby nie zalatywało od nich wyłącznie zmurszałą ziemią oraz łatwym zarobkiem.

Seria Total War pozostaje niekwestionowanym liderem strategii taktycznych, połączonych z bitwami w czasie rzeczywistym, lecz co jakiś czas pojawia się tytuł próbujący zbliżyć się do poziomu dzieł sygnowanych przez Creative Assembly. Studio Neocore Games raz już stanęło na wysokości zadania przy okazji niezłego Króla Artura i równie udanego dodatku Sasi. Ekipa ma też jednak na koncie przeciętną pozycję RTS o nazwie Crusaders z 2008 roku. Niedawno w jej portfolio pojawiła się kolejna strategiczna produkcja, czyli Lionheart: Wyprawy Krzyżowe. Gra miała być z zamierzeniu ulepszoną wersją ich uznanego dzieła, choć osadzoną w zupełnie innych realiach - tym razem mamy do czynienia z projektem bazującym na wydarzeniach historycznych.

Techland to jeden z polskich deweloperów, którym udało się wybić na rynku światowym. Ekipa tworzy już projekty najwyższej klasy, trafiające w gusta nie tylko wybrednych rodzimych graczy, ale również tych na zachodzie. Xpand Rally czy Call of Juarez to tylko przykładowe ważniejsze z produktów, jakimi firma może się pochwalić. Na swoim najnowszym silniku, czyli olśniewającym Chrome Engine 4, studio postanowiło zafundować nam powrót do wyścigów. Czy Nail'd zdoła "przygwoździć" nabywców do foteli na całe długie godziny?

Zawitał u nas niedawno nowy domownik. Niewielki, puchaty, z miłym usposobieniem. Nie linieje, nie wymaga regularnego karmienia czy pojenia. Nie trzeba po nim sprzątać, ani wyprowadzać go na spacer. Jedyne, czego potrzebuje, to dużo miłości, czułości i czasu na zabawę, zaś w zamian zaoferuje wirtualną przyjaźń aż po grób. Tudzież do momentu przejścia gry czy znudzenia nią, chociaż tego ostatniego nie przewiduję - przynajmniej w przypadku młodszych smyków. Tak, „futrzane” Kinectimals to był przede wszystkim prezent dla córeczki. Symulator puchatych zwierzaczków stanowi wymarzony podarunek dla dziecka. Nigdy byście nie uwierzyli, że dwulatek sam potrafi się zalogować, włączyć grę i czerpać z niej mnóstwo przyjemności.

Zombiaki to pocieszne zwierzaki. Ta kupa mięsa, poruszająca się często koślawo i wydająca z siebie dziwaczne jęki, na pierwszy rzut oka wcale nie jest godnym nas przeciwnikiem. Zlikwidowanie "zarażonego" też specjalnie trudne nie jest - wystarczy uszkodzić jego zgniły mózg. Problemy zaczynają się jednak, gdy maszkary są w grupie, a my nie mamy za bardzo gdzie się przed nimi schować. Właśnie taki scenariusz funduje nam Rockstar w najnowszym, płatnym dodatku do Red Dead Redemption - czyli Undead Nightmare.

Nie wyobrażałem sobie nigdy Kinecta, jako narzędzia dobrego do wyścigów samochodowych. W porządku – zmyśloną kierownicą można wirtualnie kręcić na boki, ale co z gazem oraz hamulcem? Kinect Joy Ride nie odpowie na to pytanie, bo po pierwsze nie uświadczycie tu ani hamowania, ani przyśpieszania innego niż "turbo", zaś po drugie to przeprosta zręcznościówka, nastawiona niby na zabawę na imprezach. Mamy kolejny tytuł startowy na „kamerkę” Microsoftu, za którym stoi tym razem nieznane studio BigPark, stworzone rzecz jasna specjalnie do wykonania gry. Czy warto zainwestować w nią czas i pieniądze? Postarajmy się jak najbardziej krytycznie podejść do sprawy...

Men of War miało swoją premierę w 2007 roku, jako nieoficjalna kontynuacja strategii czasu rzeczywistego Faces of War oraz Soldiers: Heroes of World War II. Fani obu tytułów przekonali się wtedy, że nowe dzieło ukraińskiego studia Best Way jest co najmniej tak samo dobre, jak poprzednie. Szybko potem w sklepach wylądowało rozszerzenie Red Tide, a obecnie oczekujemy jeszcze pary następnych, czyli Men of War: Assault Squad, jak również Vietnam. Pierwsze trafi do sprzedaży już za trzy miesiące i stanowi dodatek samodzielny, acz ręki innego producenta - Digitalmindsoft wcześniej pomagało przy pierwszej części serii. Pakietowi przyjrzeliśmy się bliżej za sprawą bety trybu sieciowego oraz demonstracyjnych scenariuszy dla samotnego gracza.