gry (strona 31 z 33)

Mógłbym zacząć tą recenzję tak: „Mało jest gier tak zasłużonych dla gatunku RTS, jak seria Age of Empires”. Ale tego nie zrobię. Zamiast tego, opiszę może moje pierwsze wrażenie, gdy po latach czekania w końcu mogę postawić przy nazwie AoE cyfrę 3. Spędziłem przy poprzedniczkach mnóstwo czasu, tak jako gracz samotny walczący w kampaniach, jak i uczestnik wielu potyczek multiplayerowych (nie cierpię zabudowywania wieżyczkami). Wróćmy jednak do tematu. CD Projekt wydał grę iście po królewsku, piękne pudełko, zamieszczona tylko w polskiej wersji językowej płyta audio z muzyką i wydany prześwietnie „poradnik gracza”. To wszystko składa się na bardzo pozytywny odbiór przy pierwszym spotkaniu z trzecim Czasem Imperiów. I podnosi oczekiwania.

Niewiele można było usłyszeć o grze Joint Task Force (w skrócie JTF) przed jej premierą. Nie towarzyszyła jej zakrojona na szeroką skalę akcja marketingowa w postaci fali irytujących pop-upów, nie zamieszczano wywiadów z jej twórcami, pojawiające się screeny nie wywoływały wojen na forach internetowych. Sporadycznie pojawiające się informacje o przygotowywanym tytule dawały raczej pożywkę dla myśli typu: „Następny, nudny RTS, który nie wniesie niczego nowego, strata czasu”. Na pierwszy rzut oka Joint Task Force przypomina znane wszystkim Command and Conquer: Generals, nie tylko jeśli chodzi o wygląd, ale i tematykę. Po chwili obcowania z nią jednak okazuje się, że ta odsłona serii C&C zostaje za JTF w tyle. Podstawowa różnica między megaprodukcją od EA i dzieckiem skromnej firmy Most Wanted Entertainment tkwi, tam gdzie diabeł, czyli w szczegółach.

Wiele osób narzeka na fakt, iż na PlayStation Portable pojawia się zbyt dużo konwersji gier z dużych konsol. Często wytyka się brak świeżości, oryginalności i bazowanie na znanych już - choć niekoniecznie dobrze wpasowujących się w specyfikę przenośnej konsoli - tytułach. I coś w tym jest, ale na szczęście pojawiają się też pozycje, które na przenośnej konsoli Sony zyskują jakby innego wymiaru. Bo o ile zagłębianie się w skomplikowaną fabułę nie ma raczej nic wspólnego z pojęciem szybkiej, niezobowiązującej partyjki, tak już Pro Evolution Soccer 6 idealnie nadaje się do rozegrania krótkiego meczu w autobusie. I to nawet, jeśli zajdzie taka potrzeba, ze współpasażerem, ale może lepiej zacznijmy od początku.

Każda nowa część serii Pro Evolution Soccer, na tle innych tego typu pozycji dostępnych na konsolowym rynku, wyróżnia się przede wszystkim wprowadzeniem nowych założeń gameplayu w taki sposób, by gracz musiał niejako uczyć się całej gry od nowa. Pomijam już fakt dodawania mniej lub bardziej istotnych bajerów, mających na celu sprawienie jedynie wrażenia, że „ciągle coś się dzieje”. Trzeba jednak przyznać, że programistom z Konami sztuka przyciągania do siebie fanów piłki nożnej z całej Europy cały czas wychodzi nad wyraz dobrze, przez co ich wieloletnia pozycja lidera wydaje się być nadal niezagrożona, mimo iż z flanki coraz groźniej atakuje najgroźniejszy – bądź co bądź – konkurent w postaci serii FIFA. Jak więc wypadła w tym roku szósta już część i czy zaprowadzone zmiany okazały się być zmianami nie przynoszącymi większej szkody? Odpowiedź między innymi na te pytania znajdziecie w poniższej recenzji. A o to, czy PES nadal bawi miliony graczy na całym świecie

GTA: Vice City, pojawiając się swego czasu na PlayStation 2, sprawiło, że z konsol milionów graczy na całym świecie uderzył klimat, jakiego wcześniej jeszcze w serii nie było. Bijąca wówczas zewsząd atmosfera lat 80, w połączeniu z cudownie dobranym soundtrackiem, sprawiała, że - mimo, iż za oknem bywało nieraz minus 10 stopni - każdy grający odczuwał na własnej skórze tamtejszy szelest hawajskich koszul. Rockstar, kontynuując swoją politykę sprzedawania (na pozór) tego samego produktu po dwa razy, uderzyło z kolejną częścią serii na PSP, „Opowieści...” tym razem umiejscawiając z Vice City właśnie. Jak zatem wypadły przenosiny tego klimatycznego geniuszu na mały ekran PlayStation Portable?

Fani hack’n’slashów należą do najwierniejszych graczy, czy to przez relatywnie niewielką ilość produkcji z tego działu, czy też bardzo wysoki poziom ich wykonania. Swego czasu totalnemu panowaniu Diablo sprzeciwiło się Microsoft Game Studios, wydając dopracowaną gierę action RPG Dungeon Siege. Produkcja ta była bardzo udana i odniosła spory sukces, zaskarbiając sobie uwagę fanów na długie miesiące. Mimo wszystko jednak tron Diablo pozostał nienaruszony. Druga część, Dungeon Siege II prosto ze stajni Gas Powered Games postanowiła naprawić błędy młodszej siostry i tym razem pokazać rogatemu, gdzie jego miejsce.

To już stereotyp pory roku – marzec zawsze coś „przeplata”, kojarząc się nam z negatywnymi skutkami zimna, deszczu i bezczelnego wiatru. Rok 2007 zmienił jednak diametralnie moje odczucia w tej materii – oto bowiem w okresie topienia Marzanny otrzymałem na klatę dwa najpotężniejsze ciosy mojego skromnego żywota: film 300-tu Spartan oraz grę God of War 2. Szczycąc się pasją do jednego oraz drugiego gatunku dzisiejszej kultury, a także uwielbiając okres mitologicznych frazesów, zostałem na zawsze porwany przez ten wizualny i niespotykane mocno powiązany duet. Kratos z pewnością by dodał – „Tonight I dine in hell...”

Niewiele jest pisarzy, którzy mieli tak wielki wpływ na dzisiejszą kulturę, jak Agatha Christie. Wespół z Arhurem Conanem Doylem w zasadzie stworzyła gatunek powieści detektywistycznej, wytyczając kanony, którymi autorzy podążają do dziś. Najbardziej nowoczesna forma współczesnej rozrywki, czyli gry, nie wiadomo w zasadzie dlaczego niezbyt często wykorzystywała motywy z książek tej wielkiej brytyjskiej pisarki. Może powodem jest fakt, że fabuły pani Christie nadają się tylko do przygodówek, a tych niestety wychodzi w tej chwili jak na lekarstwo? Mimo faktu, że taki rodzaj gier jest już na wymarciu to wciąż ukazują się produkcje „niskobudżetowe” z tego nurtu, chętnie kupowane ze względu na niską cenę.

Ilość gier prezentujących różne warianty walki z terroryzmem sięgnęła już chyba liczby trzycyfrowej. Oprócz produkcji, w których po prostu biegamy i strzelamy, możemy pograć sobie chociażby w takie strategie czasu rzeczywistego. Większość gier próbuje wyróżnić się z tłumu wprowadzając dziwne elementy, które mają być „rewolucyjne”. Conflict: Global Storm niczego takiego nie udaje. Od samego początku wiadomo, że jest to zwykła strzelanka, z minimalną ilością elementów innych gatunków, nastawiona na dobrą zabawę.

Wszystko zaczęło się w roku 1985, wtedy to bowiem Capcom wypuściło na świat Ghosts ‘n Goblins – grę, która po dziś dzień jawi się jako pozycja absolutnie kultowa. Obecnie, ponad 20 lat od tamtego wydarzenia, japoński wydawca ma już na koncie cztery gry spod znaku GNG, w tym jedną w dość świeżym opakowaniu. Mowa tu o Ultimate Ghosts ‘n Goblins, które gdy tylko pojawiło się na przenośnej konsoli Sony, od razu wywołało burzę pytań z gatunku – „czy odmłodzony klasyk nie zbezcześci klimatu oryginału?”. Jak sami jednak za chwilę zauważycie, nie sama nazwa okazuje się być elementem mocno nawiązującym do pierwowzoru.

Nowojorska metropolia jak magnes przyciąga scenarzystów, którzy bezwzględnie atakują ją statkami kosmicznymi, czy ogromnymi, zielonymi jaszczurkami. Oprócz tego Big Apple jest filmową sceną nieskończonej ilości intryg policyjnych, mafijnych i politycznych. W grach komputerowych, jak dotąd, temat Nowego Jorku nie przejawiał się aż tak często - od czasu do czasu rozgrywaliśmy kilka poziomów w metrze, czy biegaliśmy po wieżowcach. True Crime: New York City przynajmniej w teorii postanowiło wypełnić tą lukę. Spójrzmy, czy warto zainwestować w produkt ze stajni Aspyr.

Niespodzianka! O tej grze mówiło się głównie w prasie zagranicznej, a to nikt inny jak nasza rodzima firma, Metropolis Software, stworzyła świetną, dynamiczną oraz przepiękną strzelankę. Zaskoczeni? Grę na zachodzie wydaje Playlogic i już w tej chwili zbiera ona bardzo pochlebne recenzje w serwisach znających się na robocie (a nie tylko narzekających). Infernal jest klasycznym shooterem TPP, w którym wcielamy się w postać Ryana Lennoxa, upadłego anioła próbującego przeżyć na ziemskim padole.

Takich doczekaliśmy się czasów, że produkcje bardzo rozbudowane oraz skomplikowane, dające nam w zasadzie nieograniczone możliwości w danej dziedzinie, są rzadkością. Stawia się za to na gry szybkie, łatwe i przyjemne. Co jakiś czas pojawia się jednak prawdziwe dzieło, które w cień odsuwa wszelkie inne zajęcia życiowe, zmuszając nas, abyśmy na długie godziny zaszyli się w naszych pokojach zaopatrzeni w kilogramy chipsów oraz telefon do zamawiania pizzy. Takim właśnie tytułem jest Silent Hunter 4 - kolejna odsłona utytułowanej i kultowej serii przenoszącej nas na wody (a raczej pod wody) II Wojny Światowej.

Policzyć, ile wyszło dotąd części legendarnych „osadników” nie jest trudno. Przecenić ich wkład w rozwój branży gier komputerowych - niemożliwe. Wraz z nadejściem nowych odsłon twórcy ciągle zapowiadają kolejne zmiany, a seria wciąż bije rekordy popularności, jakby cały świat interesowało tylko i wyłącznie budowanie śmiesznych domków gdzieś na odległych lądach. W zapowiedziach możemy już czytać o najnowszej, szóstej z kolei części sagi, mającej powrócić do korzeni przy jednoczesnym wprowadzeniem wielu rewolucyjnych elementów. Wydana ostatnio przez CD Projekt Złota Edycja The Settlers IV jest doskonałą okazją do przypomnienia sobie tej formuły gry, która zapewniła jej wieloletni sukces, oraz sprawdzenia, czy tworzenie kolonii jest tak samo fascynujące jak za czasów premiery produkcji w 2001 roku.

Ostatnimi czasy modne stały się tytuły-hybrydy. Co prawda w bardzo wielu przypadkach gra wciąż pozostaje w obrębie jednego gatunku, posiadając jedynie elementy innej grupy, ale i tak jest to inicjatywa godna naśladowania. Firma Pandemic postawiła sobie za cel połączenie klasycznej strategii w czasie rzeczywistym z grą fabularną i uparcie swoją wizję promuje. Po całkiem niezłym Spellforce przyszedł czas na jej młodszą siostrę, która ma poprawić błędy poprzedniczki oraz zapewnić twórcom poczesne miejsce w historii gier.

W ostatnich latach byliśmy świadkami niesamowitego rozwoju gatunku tak zwanych „shooterów taktycznych”. Coś ruszyło się w growym światku tuż po ukazaniu się w Internecie pierwszej wersji Counter Strike i wyszło na to, że nie każdemu wystarczy już Quake. Dobrych gier z tego nowego podgatunku jest wiele i wciąż ukazują się kolejne kontynuacje najlepszych serii, jak choćby Ghost Recon. Mimo wszystko jednak same założenia takiego shootera pozostały niezmienione i wciąż mało jest produkcji, które byłyby połączeniem kilku rodzajów gier na równych zasadach. I tu niespodziewanie pojawia się Full Spectrum Warrior.

Zastanawialiście się, kto mógłby zagrać rolę Mario w pełnometrażowym filmie? Ja po obejrzeniu Borata nie mam wątpliwości. Sacha Baron Cohen zrobiłby z tą postacią na pewno coś – ekhem - oryginalnego, a odrobina odmiany na pewno nikomu by nie zaszkodziła. Albo reklama maszynek do golenia z Marianem... Ale zostawmy te dywagacje.

Saint’s Row jest tytułem, który w Polsce przeszedł bez echa. Widać to po forach internetowych, na których tematy o grze nie cieszą się raczej popularnością, czy chociażby po samych profilach graczy na Live (nieczęsto ujrzycie tam ikonkę SR). Sytuacja dziwna, bowiem do czasu wyjścia kolejnego GTA jest to najlepsza produkcja typu „Gangole w wielkim mieście” na Xboxa 360. I nie, nie chodzi wyłącznie o to, że konkurencji generalnie na tym polu brak…

Jeśli uwielbiacie gry muzyczne, a dodatkowo całe życie chcieliście nauczyć się brzdąkać na gitarze, lecz mieliście zbyt koślawe palce by wstrzelić się w akordy, to z otwartymi portfelami powitacie Guitar Hero II w wersji na Xboksa 360. Śmiem twierdzić, że to będą Wasze najlepiej wydane ponad trzy stówki od lat, no chyba, że ktoś jest mega-arcy (dokładnie w takiej kolejności) frustratem i przy byle niepowodzeniu rzuca drogim sprzętem o ścianę, zamiast powiedzieć sobie „teraz mi się uda” i jechać dany kawałek do oporu – tutaj lepszym wyborem będzie tamagotchi. Prysk o podłogę i za 10 zeta ma się nowe. Ale może jednak do rzeczy.

Być może jest to jakaś słowiańska niewiara we własne możliwości, ale trudno zaprzeczyć, że gdy większość z nas usłyszała po raz pierwszy o firmie Nival Software, złośliwym komentarzom nie było końca. Kiedy rosyjska ekipa uderzyła jednak z Heroes of Might and Magic gracze okazali się zachwyceni. Obecnie w czytnikach PC gości już piąta część kultowej sagi. Zaoferowano nam produkcję dopracowaną, piękną, a przede wszystkim, czerpiący garściami z uważanej za najlepszą przedstawicielkę rodziny - Heroes of Might and Magic III.

Mimo zapowiedzi niektórych krytyków, taki nurt w grach jak strategia ekonomiczna ma się całkiem nieźle. Tony tabelek i szczątkowa grafika nie odrzucają aż tak bardzo, nie jest też nikomu straszne analizowanie danych oraz dbanie o zadowolenie klienta, bo tego typu tytuły po prostu się lubi. Wciągają one najbardziej i z reguły najdłużej tkwią na naszych dyskach twardych. Kto z nas nie pamięta legendarnych produkcji, jak chociażby SimCity, czy niezwykle rozbudowane Industry Giant 2. Do tego samego gatunku właśnie zalicza się Transport Giant, które tradycyjnie nie należy może do najprostszych i najłatwiejszych w opanowaniu gier, ale ma w sobie to coś, co sprawia, że po początkowych trudnych chwilach finalnie dostarcza bardzo dużo radości.

Symulatorów jest mnogość, a ja do czasu zagrania w opisywaną produkcję uważałem te traktujące o pociągach za najnudniejsze z nich wszystkich. Muszę jednak przyznać, iż świat ogromnych, pędzących po szynach stalowych bestii okazał się nader interesujący. Może było tak, albowiem jednak poruszanie się pociągiem jest odrobinkę bliższe naszemu sercu niż sterowanie jakąś łodzią podwodną lub najnowszym modelem myśliwca. Symulacja „ciuchci” pokazuje, jak skomplikowany jest cały proces kontrolowania szynowego molocha, który to dla nas, jako pasażerów, stanowi jedynie część tła życia codziennego. Trainz Railroad Simulator 2006 należy do tego typu gier, które z początku wydają się nużące, lecz po chwili sprawiają, iż zapominamy o minutach upływających w naszym rzeczywistym świecie, a zaczyna się liczyć tylko elektroniczny rozkład jazdy.

Od pewnego czasu na polu gier wyścigowych niepodzielnie rządzą nowiutkie produkcje spod znaku Need for Speed. Przeżywająca renesans od czasu pierwszego Undergrounda seria dowiodła już, że mimo wieku wciąż umie pokazać prawdziwy pazur, udanie dodając nowe elementy do standardu gatunkowego. Wiele osób jednak (jak zwykle) martwi „ścigałkowa” hegemonia Electronic Arts i z utęsknieniem czeka na kogoś, kto w końcu rzuci rękawicę gigantowi elektronicznej rozrywki. Taką właśnie grą jest Test Drive Unlimited, najnowsza przedstawicielka wyścigowej serii-weterana.

Od wydania książki Dana Browna, pod dobrze znanym wszystkim tytułem Kod Leonarda Da Vinci, nastał renesans zainteresowania genialnym naukowcem. Oprócz dziesiątek książek, filmów, czy choćby komiksów, powstało kilka gier, które lepiej bądź gorzej wykorzystują motywy związane z panem Leonardem. Niewiele z tych produkcji pokusiło się jednak o zajęcie się wynalazkami mistrza, skupiając się raczej na ich teoretycznie destruktywnej naturze. Gra The Secrets of Da Vinci, produkcja z serii The Adventure Collection, jest zupełnie inna. Spokojna, wyważona i… przez to odrobinkę nudna.

Niewiele jest tytułów, które oprócz tego, że bawią, to do tego jeszcze uczą. Większość produkcji nawet gdy ma taki potencjał, zazwyczaj wykorzystuje go w najmniejszym stopniu. Stąd też w takich czasach antycznych, według twórców gier przynajmniej, wojska rzymskie dysponowały swoim własnym odpowiednikiem japońskiego ninja, a najlepszą bronią przeciwko szarżującym słoniom kartagińskim miały się okazać specjalnie szkolone w Koloseum świnie bojowe. Podobnych przykładów można by podać bez liku. Kiedy instalowałem Tajemnicę Zaginionej Jaskini, przed moimi oczami przesuwały się dziesiątki wariantów scenariuszy o odkrytych gdzieś pod powierzchnią Ziemi starożytnych cywilizacjach, czy statkach UFO ukrywanych w podziemnych kompleksach badawczych na pustyni. Na całe szczęście gra okazała się dość przyjemną przygodówką o życiu... jaskiniowców. I to podchodzącą do tematu dość serio.