gry (strona 19 z 33)

Uwielbiam tryb kooperacji. Wielogodzinne próby zgrania się do perfekcji kumpli siedzących obok siebie, czy też komunikujących się przez headsety, to chyba najlepsze aspekty tego typu rozgrywki. Współpracę świetnie ćwiczyła horda dostępna w Gears of War 2, no ale oczywiście nie zapominajmy, że wcześniej pojawiły się jeszcze choćby nastawione na to po części odsłony Splinter Cell... Przykucia przed ekrany telewizorów tandemów graczy spróbowało też Electronic Arts przy okazji pierwszego Army of Two. Jak im to wyszło? Średnio, stąd gra szybciutko trafiła do szufladki "przeszedłem i zapomniałem". Ale EA się nie poddaje i mamy drugie podejście do tematu. Jak wypada The 40th Day?

W lutym tego roku w Vancouver, Whistler oraz Richmond w Kanadzie, będziemy świadkami wielkiego święta "białych" sportów. XXI Zimowe Igrzyska Olimpijskie to idealny pretekst, by zrobić kolejną grę o zbiorowej tematyce sportowej. Nie da się ukryć, że z tytułami wydawanymi „przy okazji” i na licencji dużych imprez tego typu jest tak samo, jak z produkcjami wypuszczanymi w momencie premiery głośnego filmu. Oczywiście zdarzają się perełki, jednak Vancouver 2010 - dzieło Eurocom Entertainment Software (twórców między innymi gry na licencji Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2008 roku w Pekinie), na pewno do takich nie należy. Szarpałem w sporo podobnych produkcji, także mam z czym pozycję tę porównywać, niemniej podszedłem do tego tytułu bez jakichkolwiek uprzedzeń. No może poza przeświadczeniem, że bez pada pewnie się nie obejdzie... Miałem rację - ale o tym w dalszej części tekstu.

Batalia, jaką od lat prowadzą między sobą Konami i Electronic Arts, odbija się niezwykle pozytywnie na fanach wirtualnej piłki kopanej. FIFA wielokrotnie próbowała przejąć koronę najlepszej elektronicznej „gały” i można z czystym sumieniem stwierdzić, że edycja sygnowana cyferką 10 była chyba przysłowiową kropką nad „i”. Na sprzętach obecnej generacji FIFA jest królem, co potwierdziliśmy w recenzji wersji gry na Xboksa 360. Nie na wszystkich jednak platformach wynik starcia sportowych tytanów jest tak oczywisty. Nie od dziś wiadomo, że Nintendo Wii idzie w zupełnie innym kierunku niż obrała mocniejsza konkurencja. Stąd zauważalnie w przypadku stacjonarnej konsoli ojców Mario sytuacja jest całkowicie odwrotna - w starciu Pro Evolution Soccer 2010 z FIFA 10 tutaj wygrywa produkt Japończyków z Konami.

Army of Two: The 40th Day to kontynuacja wypuszczonej przez Electronic Arts w 2008 roku strzelaniny z widokiem z perspektywy trzeciej osoby, nastawionej na kooperację graczy. Przy okazji prac nad częścią drugą, producent postanowił zaprosić znanych już bohaterów Salema i Riosa również na przenośny sprzęt – wybór padł na PlayStation Portable. Co ciekawe, tytuł ten nie jest okrojonym portem wersji z dużych konsol, lecz w pewnym sensie samodzielnym produktem. W jaki sposób przenieść bardzo intensywną akcję na mały ekran zdecydowanie słabszego urządzenia? EA wpadło na pomysł przedstawienia akcji w zupełnie inny sposób. I tak stylizowana na wydaną w ubiegłym wieku serię Alien Breed pozycja to klasyczna do bólu strzelanka.

Krótko po tym, jak miałem okazję poszarpać w Bayonettę w moich łapkach pojawiło się Darksiders: Wrath of War. Po kilku chwilach spędzonych przy tejże produkcji doszedłem do bardzo prostego wniosku - gra nie musi łamać nam palców trudnymi kombinacjami ciosów, aby być produktem dobrym. Również nie jest powiedziane, że powinny się w niej znajdować nienaturalne panny, czy wręcz komicznie wykonane stwory liczące sobie kilka pięter. Dzieło PlatinumGames zniechęcało mnie zbyt dużym, atakującym z niemal każdej strony kiczem. Na szczęście Darksiders to zupełnie inna historia…

Swojego czasu nie spodobał mi się S.T.A.L.K.E.R.. Szumne zapowiedzi, czego to w grze nie będzie można robić (jeździć samochodami na przykład) spełzły na niczym, zaś ostatecznie dostaliśmy przeciętną raczej, niedopracowaną strzelankę z kilkoma elementami RPG i masą irytujących błędów. Że pozycja owszem niedorobiona, ale miała klimat, którego w dzisiejszym świecie szukać ze świecą? Cóż, z samego nastroju dobrego tytułu się zbudować nie da - potrzeba jeszcze solidnej mechaniki rozgrywki oraz tego nieokreślonego "elementu magicznego" sprawiającego, że nie odessiemy się od monitora lub telewizora. Tak, po poprzednich dziełach GSC nie byłem zbyt pozytywnie nastawiony do S.T.A.L.K.E.R.: Zew Prypeci. A tu całkiem miła niespodzianka...

Uniwersum Dragon Ball jest ogromne - 42 tomy mangi, 3 sezony anime i wiele pełnometrażowych filmów animowanych. Dzięki temu świat Smoczych Kul dysponuje konkretną liczbą wciągających historii, bohaterów oraz charakterystycznych, długich jak brazylijskie tasiemce walk między nimi. Co ciekawe, wyeksploatowana praktycznie do granic growych możliwości "Zetka" nie jest kierunkiem, w którym ponownie zwróciło się Namco Bandai. Dragon Ball: Revenge of King Piccolo przenosi nas oto w czasy znane z pierwszej serii kreskówki, gdzie młody Goku rozpoczynał swoją karierę w zawodzie poszukiwacza tajemniczych kul - ratując oczywiście przy okazji świat.

Dawno nie miałem okazji przysiąść na dłuższą chwilę do dobrego klasycznego „mashera”, gdzie na bok odsuwamy historię, a budzi się w nas jedynie refleks i zręczność niezbędne do wyprowadzenia trwających nawet po kilkadziesiąt sekund kombinacji. Z tego też powodu z pewną nadzieją wyczekiwałem premiery Bayonetty, gdyż właśnie ona jawiła mi się jako godny spadkobierca Devil May Cry. Czy ten fakt może dziwić? W końcu za przygody seksownej wiedźmy odpowiada sam Hideki Kamiya – ojciec Dantego, Viewtiful Joe oraz twórca Okami. Każdy z tych projektów w jakimś stopniu wyrył się w pamięci przeciętnego gracza. Jak sztuka ta udała się obleczonej w czerń bohaterce?

Hydraulik Mario pojawił się pierwszy raz w 1981 roku, w automatowej wersji Donkey Kong. Ojcem tej kultowej już postaci jest Shigeru Miyamoto i myliłby się każdy, kto uważa, że wąsacz był dziełem przypadku - Japończyk od zawsze chciał stworzyć najlepiej sprzedającą się produkcję dla Nintendo i dać życie bohaterowi, który na wieki zapisze się na kartach historii wideo-rozrywki. Trudno znaleźć kogoś obeznanego w grach, komu obca będzie postać "Mariana". W przypadku każdej kolejnej odsłony platformówki z nim, fani oczekują nadejścia mesjasza. Tymczasem New Super Mario Bros. Wii nie jest grą przełomową, o czym warto powiedzieć już na początku. Rzecz nie zmienia jednak faktu, że Nintendo wydało kawał naprawdę solidnej zręcznościowej przygody. Ciekawej i wciągającej, chociaż zdecydowanie za trudnej dla niedzielnych graczy - ale zacznijmy od początku. Od tego co widać i słychać.

Opisywane LEGO Star Wars: The Complete Saga to w gruncie rzeczy pozycja niezupełnie młoda – co bardziej zorientowani zauważą, że dzieło Traveller’s Tales pojawiło się na rynku w wydaniu konsolowym już ponad dwa lata temu. Niemniej jakimś dziwnym zrządzeniem losu dopiero niedawno produkcja ta zagościła na platformie PC. Taki tam szczegół. Jeśli ciągle jesteście zagorzałymi fanami gwiezdnej opery George’a Lucasa, śpicie w pościeli z Obi-Wan Kenobim i pijecie herbatę z kubka z podobizną Lorda Vadera, a przy tym wciąż macie w sobie coś z dziecka, to i tak będziecie się tutaj wyśmienicie bawić - sama gra jest bowiem zwyczajnie kawałkiem dobrego kodu.

Nadeszła moda na odświeżane starocie. Osobiście niezmiernie mnie to cieszy, gdyż mnożą się pozycje naprawdę ostro podciągnięte do dzisiejszych standardów, z masą nowej zawartości, a jednak ciągle oddające ten niepowtarzalny klimat gier z automatów czy Amigi. Rada więc jestem donieść, że Xboksowy port kultowej we wczesnych latach dziewięćdziesiątych pozycji Alien Breed również, po swoistej kuracji odmładzającej, zagościł na platformie Xbox Live Arcade. Czy jest to przeróbka udana? Raźno mogę stwierdzić, że zdecydowanie tak. I mimo iż deweloper nie ustrzegł się wpadek, wydanych na tę grę 800 Microsoft Points nie można określić jako "wyrzuconych w błoto".

Trzy lata temu pewna wygadana surykatka doczekała się własnej gry na PlayStation Portable - Daxter okazało się być jednym z najlepszych tytułów platformowych na przenośną konsolę firmy Sony. Idąc za ciosem, High Impact Games postanowiło zaprezentować na tym sprzęcie także przygody i znanego duetu w pełnym już składzie. W Jak i Daxter: Zaginiona Granica blondwłosy Jak to ponownie siła sprawcza – bije, skacze oraz strzela, gryzoń natomiast głównie dużo... mówi. Czyli niewiele się w układzie sił zmieniło. I bardzo dobrze.

Trudno znaleźć posiadacza nowej stacjonarki Nintendo, któremu nie przypadła do gustu dedykowana małej białej konsoli wersja Resident Evil 4. Świetnie zaimplementowane sterowanie przy pomocny wiilota sprawiło, że nawet osoby mające już za sobą grę na konsoli GameCube chętnie sięgnęły po ten mocny tytuł. Na pewno niejeden właściciel Wii marzy po nocach o konwersji piątej części przesyconej złem i zombie sagi. Niestety typowe Residenty nie chcą nadejść na Wii, ale w zamian za to gracze otrzymali kolejny „celownik”, który poprowadzi ich tym razem przez znane z Resident Evil 2 i Resident Evil: Code Veronica wydarzenia. Nie można tu mówić o idealnym odwzorowaniu przygód z wydanych kilka lat temu odsłon, jednak Capcomowi udało się zachować specyficzny klimat. Osobliwa i odrobinę infantylna, ale na pewno ciężka atmosfera połączona z dużą dozą strzelania – tym przecież jest Resident Evil.

Powinnam chyba zacząć od pewnego wyznania - otóż jestem uzależniona od gier arcade. I pod żadnym pozorem nie zamierzam leczyć tej kochanej manii, która sprawia, że na widok kolejnych świetnych pozycji na Xbox Live drżą mi ręce, świecą się oczy, a portfel truchleje ze zgrozy. Szczególne miejsce w historii mojej choroby zajmuje Puzzle Quest - spędziłam przy tym tytule okrągły tydzień, odrywając się od konsoli tylko w przypadkach absolutnie koniecznych. Czemu wspominam o tej pozycji? Ano dlatego, że wydany niedawno Gyromancer jest w gruncie rzeczy produkcją rozgrywkowo z nią spokrewnioną, choć wypuszczoną przez duet zupełnie innych twórców. Square Enix? PopCap Games? "Wysoki sądzie, nie mam więcej pytań" - pomyślałam, odpalając grę po raz pierwszy. Kiedy kilka godzin później dzwonek telefonu oderwał mnie od ekranu telewizora, już wiedziałam - przyjemność będę musiała sobie dozować, bo inaczej zaginę bezpowrotnie…

Koszykówka to jeden z popularniejszych sportów na świecie, a liga NBA słynie ze swych zawodników oraz klubów. Nie od dziś wiadomo, że jeżeli coś jest "kultowe", znajdą się chętni by to wykorzystać i zarobić parę groszy, a gry sportowe mają to do siebie, że wydawane są zazwyczaj systematycznie co roku, gdy rozpoczyna się nowy sezon. Od kilku lat możemy śledzić walkę o tytuł najlepszej produkcji o amerykańsko-kanadyjskiej lidze koszykówki dwóch potentatów branżowych - EA oraz 2K Sports. Co ciekawe, obecnie w sprzedaży na komputery osobiste ukazuje się jedynie produkt 2K, bo "Elektronicy" zdecydowali się na wydawanie kolejnych odsłon NBA Live na wiele platform poza PC. A co do zaoferowania miłośnikom "blaszaków" ma NBA 2K10? Szereg całkiem istotnych zmian na korzyść - ale tradycyjnie po kolei.

Chyba wszyscy kiedyś ogrywali lub chociaż słyszeli o Diablo, zarówno w pierwszej, jak i drugiej odsłonie. Seria ta bez cienia wątpliwości potrafiła wciągnąć na długie godziny. Rozgrywka może nie była jakoś mocno skomplikowana, bo utrzymana w konwencji lekkiego RPG sprowadzała się jedynie do przemierzania kolejnych etapów oraz mordowania praktycznie wszystkiego, co się rusza. Niemniej było tu "to coś", jakiś nieokreślony element magiczny, który nie pozwalał odejść od monitora. To wciąż swojego rodzaju fenomen - w obie części szarpie się do dziś, a co bardziej zagorzali zwolennicy Diablo II wystawiają (i kupują) na pewnym popularnym polskim serwisie aukcyjnym przedmioty, czy wysokopoziomowe postacie. No dobrze, ale teraz jak w to wszystko wpisuje nam się omawiane tutaj Torchlight?

Firma LucasArts zadebiutowała na platformie Xbox Live Arcade w niezwykle udany sposób, wypuszczając podciągniętą do dzisiejszych standardów i maksymalnie dopieszczoną pozycję pod znanym chyba wszystkim tytułem - mowa tu o The Secret of Monkey Island: Special Edition, które przez wielu okrzyknięte zostało jedną z najlepszych gier "niepudełkowych" tego roku. Tym bardziej ciekawa byłam, jak deweloper poradzi sobie z dużo większym wyzwaniem, jakim niewątpliwie było stworzenie produkcji nowej, niejako "od korzeni". Kolejne informacje o Lucidity oraz udostępniane zrzuty ekranowe napawały sporym optymizmem, prezentując oryginalny, oniryczny klimat i wyłamującą się z oklepanych schematów rozgrywkę. Co z tego ostatecznie wyszło? Od razu muszę zdradzić, że w tym przypadku, tak jak człowieka po pozorach, nie powinno się oceniać gry po jej wersji demonstracyjnej, gdyż... Ano do tego jeszcze dojdziemy.

Dokonania Pandemic Studios są raczej średnio imponujące, jednak nie można zaprzeczyć, że w kilku przypadkach ekipie udało się stworzyć tytuł z nowatorskimi rozwiązaniami. Zrobili Full Spectrum Warrior, czyli "symulację" pola walki, czy Star Wars: Battlefront, które dawało nam możliwość wzięcia udziału w emocjonujących potyczkach w uniwersum Georga Lucasa. Naturalnie jest jeszcze Mercenaries, gdzie równaliśmy z ziemią całe budynki i używaliśmy przeróżnych, drogich zabawek najemników. Pytanie - co poza ekipą Pandemic łączy te wszystkie pozycje? Fakt, że żadna z nich specjalnie nie zachwycała wynikami sprzedaży. Nie inaczej było, gdy studio zaatakowało konsole obecnej generacji - o takim The Lord of the Rings: Conquest najlepiej chyba zapomnieć. Firma leciała na łeb na szyję w dół, lecz mimo to, ostatkami sił przed zamknięciem swoich drzwi już na zawsze, wypuściła The Saboteur.

Głośne filmy bezapelacyjnie muszą mieć martketing zakrojony na tak szeroką skalę, że nawet australijskie plemiona aborygenów mają pojawić się w kinie na seansie. Kampania nie powinna ominąć żadnej klasy społecznej - co jest zrozumiałe, bo w końcu dziś stworzenie obrazu pochłania kolosalne pieniądze, a każdy dzień zwłoki w zdjęciach to równowartość polskiej dziury budżetowej. Sławna twarz aktora, reżyser - wizjoner, kompozytor tani nie są, więc wszelkie reklamówki bombardują nas z każdej strony, od kubka w fast foodzie po bilbordy na zakrętach. Przy okazji i biedni ducha winni gracze wrzucani zostają w te tryby, bo na półkach sklepowych pojawiają się tytuły tworzone na podstawie Hollywodzkich superprodukcji. W większości przesłabe. A czy James Cameron, który wyciągnął z głębin oceanu Titanica, a wcześniej przywołał terminatorów z przyszłości, zawojuje nie tylko kinowe sale, lecz również nasze odbiorniki HD oraz monitory ze swoim Avatarem?

LEGO ma swoją magię. Z nostalgią wspominam czasy, kiedy to składałem najróżniejsze konstrukcje z tych małych, kolorowych klocuszków. Doskonale pamiętam wyczekiwanie w czasie świąt Bożego Narodzenia na puszystego jegomościa w czerwono-białym kubraku, tego z długą brodą, aż w końcu zechce się pojawić i postawić pod świątecznym drzewkiem pudełko pełne duńskiego plastiku. Przygoda z grą LEGO Indiana Jones 2: The Adventure Continues te wspomnienia nasiliła. Na mojej twarzy gościł ten sam uśmiech, co dobre kilkanaście lat temu, po przejściu kolejnych poziomów czułem tę samą satysfakcję, co ze skonstruowania skomplikowanego statku kosmicznego, zmajstrowanego z setek najróżniejszych elementów. Świetnie się złożyło, że przyszło mi recenzować najnowszy tytuł z serii LEGO właśnie teraz, bowiem rozwiązuje on problem prezentu pod choinkę dla młodszego rodzeństwa.

Wydane w listopadzie 2007 roku Call of Duty 4: Modern Warfare praktycznie z miejsca zaskarbiło sobie serca graczy znudzonych już ciągłym powracaniem do okresu II Wojny Światowej. Okazało się, że dzięki intensywnej kampanii oraz fantastycznemu trybowi zabawy wieloosobowej, tytuł stał się kamieniem milowym (szczególnie w wypadku konsol) w rozgrywce FPS. Niezwykle wyczekiwana kontynuacja starć na współczesnym polu walki jest już od kilku tygodni dostępna na rynku, bijąc masę rekordów, ale pomimo ogólnego zachwytu, jaki pojawia się przy każdym włączeniu Modern Warfare 2, są osoby, które wciąż z rozrzewnieniem wspominają popularną „czwórkę”, uparcie twierdząc, że nowa odsłona jest od pierwowzoru gorsza. Poniekąd dla nich, chociaż głównie dla posiadaczy Nintendo Wii, powstało Reflex.

Wydane na PlayStation 3 w październiku 2008 roku LittleBigPlanet miało z miejsca pomóc konsoli osiągnąć apogeum sprzedaży, a przy okazji stać się hitem na miarę wcześniejszych odkryć Sony. Świat niestety podzielił się na dwa obozy - fanatyków LBP, którzy tworzą coraz więcej fantastycznych plansz, zagrywając się po nocach w pobrane z PSN kreacje im podobnych, oraz tych, co po włączeniu gry poczuli się rozczarowani i rzucili krążek w kąt. Niezależnie jednak czy można w przypadku LittleBigPlanet mówić o kulcie, japoński gigant postanowił wysłać Sackboy’a w podróż do kieszonkowego świata PlayStation Portable. Teraz i posiadacze PSP mogą oddać się zabawie, która choć z pozoru prosta, wciąga niczym amerykańskie tornado.

Często w branży elektronicznej rozrywki jest tak, że jak zostanie stworzona dobra formuła, która przynosi kolosalne zyski, wydawca i twórca nie kwapią się, aby coś w niej jeszcze próbować udoskonalić, tak żeby użytkownik po zakupie kolejnej odsłony gry nie czuł się ciut oszukany "tym samym". Ten problem dotyczy gigantycznej ilości gier, jakie trafiają na rynek, a szkoda, bo wystarczy naprawdę niewiele nakładu pracy, by produkt bardziej różnił się od wcześniejszej wersji. W ten oto sposób dochodzimy do dość prostego pytania - czy najnowsze działo Insomniac Games pod tytułem Ratchet & Clank Future: A Crack in Time zaskoczyło wszystkich innowacyjnymi rozwiązaniami i studio dostarczyło tytuł wyłamujący się oryginalnością od tego, co mamy okazję ogrywać już od ponad siedmiu lat?

Początkowo platforma Xbox Live Arcade miała stanowić tą docelową dla wszelakich przeróbek starszych, mniej lub bardziej znanych tytułów, naturalnie z odświeżoną grafiką i poprawioną względem pierwowzoru rozgrywką. Szybko zaczął być jednak widoczny zupełnie inny kierunek rozwoju, pozwalający graczom na delektowanie się perełkami pokroju Shadow Complex, Braida, Castle Crashers czy 'Splosion Mana. Przykładem kolejnej gry oryginalnej, świeżej, a jednocześnie cieszącej wszystkie zmysły jest również Axel & Pixel. Pozycji tej trzeba pozwolić się oczarować, bowiem nie jest oczywiście doskonała, jednakże swoje wady, o których mowa będzie w dalszej części recenzji, nadrabia urokiem, niepowtarzalnym stylem oraz kompletnym oderwaniem od schematów.

Kiedy zasiadam do produkcji pokroju Venetica, za każdym razem zadaję sobie pytanie po co w ogóle takie gry się robi. Nie ma tu nic, czego nie doświadczylibyśmy w innych tytułach, nawet tych sprzed dobrych kilku lat. Zakończenie głównego wątku fabularnego przeciętnie inteligentna osoba jest w stanie przewidzieć po dwudziestu minutach zabawy. No, taki Forrest Gump dałby radę rozgryźć całą sprawę pewnie w pół godziny z hakiem – ale może bez dygresji. To jeszcze da się przeżyć, niemniej „zbugowanie” produkcji niekoniecznie. Drobnych błędów skutecznie utrudniających rozgrywkę jest tyle, że głowa mała. Cóż, jeśli ktoś na nowe dzieło Deck 13 Interactive wyczekiwał z zapartym tchem raczej srogo się zawiedzie.